Bu kitabı okurken beni en çok etkileyen şey, cinayetlerin ardındaki İstanbul’un tarihiyle yüz yüze gelmek oldu. Her olay, şehrin farklı bir köşesinde, farklı bir dönemine dokunarak işleniyor. Böylece sadece bir cinayetin izini sürmüyorsun, aynı zamanda İstanbul’un geçmişiyle de bağ kuruyorsun. Okurken sık sık “Bu şehir ne çok şey yaşamış” diye düşündüm.
Bir yandan da Başkomiser Nevzat’ın insani tarafı beni çok etkiledi. Onun kayıplarını, yalnızlığını ve buna rağmen görevine devam edişini görmek, romandaki olaylara bambaşka bir derinlik katıyor. Cinayetler ne kadar soğuk ve sert görünse de, Nevzat’ın iç dünyası sayesinde roman sıcak ve insana dokunan bir hale geliyor.
Ahmet Ümit, İstanbul Hatırası’nda polisiye gerilimi canlı tutarken aslında İstanbul’a bir selam gönderiyor. Şehrin hem güzelliklerini hem de hoyratça yıpratılmış taraflarını hissettirmek, bende güçlü bir iz bıraktı. Kitap bittiğinde sadece bir cinayet romanı okumuş gibi değil, İstanbul’un ruhuna dokunmuş gibi hissettim.
·
190 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.