Beğendim, çok şaşkınım ama gerçekten beğendim. Şaşkınlığımın sebebi kitaba sıfır beklenti ile başlamış olmamdı çünkü seneler önce yazardan Anayurt Oteli'ni okumuş ve sevememiştim. Ancak Anayurt Oteli'ni ne kadar sevmediysem Aylak Adam'ı da bir o kadar sevdim. Bir elin parmağı aynı olmuyor derler ya anladım ki yazarların her kitabı da bir olmuyor. Peki, nasıl anlatsam kitabı, nereden başlasam? Bay C. yani ana karakterin, etrafındaki insanların iç dünyalarını çözmeye çalışırken kendisine attığı düğümleri mi anlatayım, babasının ruhunda açtığı yaraları seneler içinde büyüyen bedeninde hâlâ bir çocuk gibi saklamasını mı? İnsanları sadece hareketleri, noksanları, ayıpları, günahlarıyla yargılıyoruz çoğu zaman lakin dönüp bakmıyoruz ne yaşadın sen, kim incitti seni ve ruhunu da şimdiki benliğine büründün demiyoruz, kolayı seçiyoruz aslında. Bir zaman yere batsın kafanın içinde sürekli dönen cinselliğin dedim okurken Bay C. için fakat bir zaman sonra acımaya başladım içinde hiç bulamadığı aşka, tutkun olduğu bacak saplantısına ve affetmeye çalışıp yine de hep içini sızlatan teyze metaforuna. Her çağ kendi Bay C'lerini yaratıyor daima; sevemeyen, sevilmeyen, yalnız başına kalmış ve umursanmamış insanlar güruhu. Bağırsalar bile duyulmayacak çığlıkları. O yüzden kitabın sonunda diyor ya Atılganlardan Yusuf: Biliyordu; anlamazlardı.
·
160 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.