El Kızı’nı bitirdiğimde uzun süre yerimden kalkamadım. O kadar içim acıdı ki… Sanki roman değil de gerçek bir hayat hikâyesi okudum. Elinden hiçbir şey gelmeyen, sadece biraz sevilmek isteyen bir kızın bu kadar hor görülmesi, yalnız bırakılması çok dokundu bana. Orhan Kemal’in dili öyle sade ki, sayfalar ilerledikçe kendimi onunla birlikte o çaresizliğin içinde buldum. Kitabı kapattığımda boğazım düğümlendi; çünkü bu haksızlık sadece romanın kahramanına değil, hayatta nice insana yaşatılıyor. Gerçekten çok üzülerek okudum.*”
·
24 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.