Kalbin Durduğu Bütün Zamanlar öyle bir roman ki, bitirdiğinizde aslında içinizde hâlâ sürüyor. Ben bu kitabı soluksuz okudum; ama aynı zamanda ara ara kendimi durdurup nefes almak zorunda kaldım. Çünkü her satırında hem bireysel hafızanın hem de toplumsal belleğin en derin, en acı katmanlarına dokunuyordu.
Meşhur’un hikâyesi sadece bir kadının değil, yasaklarla, suskunluklarla, darbelerle gölgelenmiş bir ülkenin hikâyesiydi. Kurgu o kadar çok katmanlı, o kadar güçlüydü ki; acının, kaybın ve direnişin dili bir yandan yüreğimi kanatırken, bir yandan da hayata tutunan kalplerin direncini hissettirdi.
Bu roman bana, bireysel acılarımızın aslında ortak bir hafızanın parçası olduğunu, kırılanların, kaybolanların, yarım kalanların birbirine nasıl benzediğini çarpıcı bir şekilde hatırlattı. Polat Özlüoğlu’nun diliyle; bütün hikâyelerin birbirine benzediği, bütün yaraların birbiriyle konuştuğu bu dünyada, “kalbin durduğu bütün zamanlar” aslında hâlâ kalbin atışını duymak içindi.
Bu kitabı okuduktan sonra insan kendi hafızasına da yeniden bakıyor; işte tam da bu yüzden herkes okusun, herkes kendi kalbinin sustuğu ve yeniden çarptığı anları hatırlasın, çünkü hepimiz o kalplerden biriyiz.
··
697 Gösterim
2 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
