Judith Hermann’ın Yuva’sı, “ev” dediğimiz şeyin sadece tapu dairesinde işlem gören bir mülk olmadığını, ruhumuzun metrekaresine sığmaya çalıştığımız bir karmaşa olduğunu gösteriyor. Kitap öyle kurnaz ki, sana sessizlik satıyor; ama o sessizlik öyle gürültülü ki, yan dairede matkap çalışıyor gibi hissediyorsun.
Hermann’ın dili minimalist görünüyor ama altına felsefe döşemiş: Heidegger “dünyaya fırlatılmışlık” diyordu ya, işte burada “eve fırlatılmışlık” var. İnsan yuvasında huzur ararken aslında kendi zihninin salonunda sürekli mobilya değiştiriyor.
Okurken bir yandan “bizim apartman WhatsApp grubu bile roman olur” diye gülüyorsun, bir yandan da “belki de ev, geri dönmek değil, kaçmak istediğimiz yerdir” diye düşünüp entelektüel trip atıyorsun.
Kısacası: Yuva, battaniyeye sarılıp okurken hem kahkaha attıran hem de “yaşamak bir kira sözleşmesi mi, yoksa aidiyetsizlik vergisi mi?” dedirten bir roman.
·
4.591 Gösterim
2 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Kitap öyle kurnaz ki diye başlayan kısım harika. Nasıl güzel yazmışsınız, gece gece gülümsetti. Yüreğinize sağlık
Kısa ama inanılmaz etkili bir inceleme olmuş. Hemen okumalı dedirttiniz. “ama o sessizlik öyle gürültülü ki, yan dairede matkap çalışıyor gibi hissediyorsun” cümleniz de tıpkı kitap gibi hem düşündürüp hem gülümsetti.
Kaleminize kuvvet. ✨🙏