“Pia Mater”, okurken insanın zihninde sürekli yankı bırakan, tek bir türle sınırlandıramayacağım bir kitap. İlk başta merak ve bilinmezlik duygusuyla açılıyor kapıları. Sayfalar ilerledikçe okur, hem gerilimin hem de sorgulatıcı bir felsefenin içinde buluyor kendini.
Kitabın dili akıcı, fakat basit değil; okuyucuyu düşünmeye zorlayan derinlikler taşıyor. Karakterlerin psikolojik boyutu, olay örgüsünden bile güçlü hissettiriyor. Özellikle içsel çatışmalar, insanın kendi karanlığıyla yüzleşmesine benziyor. Ben okurken yer yer kendimle hesaplaşır gibi oldum.
En çok hoşuma giden taraflardan biri, kitabın sadece bir hikâye anlatmaması; zihni, bilinci, yaşamın anlamını da sorgulatan bir yapıya sahip olmasıydı. Bazen satırlar arasında kaybolup, bir süre kitabı kapatıp düşünme ihtiyacı hissettim. Bu da aslında yazarın, okurla kurduğu bağın gücünü gösteriyor.
Son sayfayı çevirdiğimde elimde sadece bir kurgu değil, bana temas etmiş bir deneyim kalmıştı. “Pia Mater”, sadece okunacak değil, yaşanacak bir kitap diyebilirim.
Kitaplı günler sevgili okurlar :))
·
28 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.