İnsancıklar okurken kalbimi en çok zorlayan Dostoyevski kitabı oldu diyebilirim. Makar’ın mektupları, çaresizliği ve sessiz sevgisi o kadar dokunaklıydı ki bir noktada gözlerim doldu. Yoksulluk, yalnızlık ve umut arasında gidip gelirken insanın içini burkan bir hikâye. Bitirdiğimde uzun süre Makar’ı düşündüm.