Yıllardır kitaplığımda sessizce duran bir kitaptı Kefaret. Defalarca gözüme ilişti ama hiç elime almadım. O arada ne çok sıkıcı kitap okudum… Keşke bu roman bana fısıldayabilseydi: “Ben çok güzelim, beni çok seveceksin.” :)
McEwan, bir çocukluk hatasının nelere yol açabileceğini öyle derin ve incelikli anlatıyor ki sayfaların arasında kayboluyorsunuz. Bir yanlış anlama, söylenen tek bir söz, hayatların akışını tamamen değiştirebiliyor. Üstelik bunu yalnızca bireyler üzerinden değil; sınıf farkları, savaş ve zamanın yıkıcılığıyla da harmanlayarak sunuyor.
En çok etkilendiğim kısım ise son bölümdeki itiraftı. Romanın bütün duygusunu tersyüz eden, okuru vicdan, suç ve affetme üzerine düşünmeye davet eden bölüm… Bence kitabı büyük yapan da tam olarak buydu.
Kefaret, hem hikâyesiyle hem de anlatım gücüyle uzun süre aklımda kalacak. Bazen doğru kitabı doğru zamanda okumak gerekiyor; bu da benim için öyle oldu. Ve evet, çok güzeldin Kefaret. Seni çok sevdim.
Bir de filmini izlemek istiyorum. 2007’de çekilen Kefaret filmi, En İyi Özgün Müzik dalında Oscar kazanmış. Bakalım, kitabın bende bıraktığı etkiyi sinemada da yaşayabilecek miyim?
·
587 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.