"4 KADIN BİR BAHT"
“Dünyadaki uykundan uyanmadan sonsuza kadar uyumak üzeresin. Senin neler yaşadığını biliyorum ama sen neden bunları yaşadığını bilmiyorsun. Seninle bilmediklerini öğrenmen için son kez bir yolculuğa çıkacağız. Ondan sonra ölebilirsin. Zaten yaşamak istemeyeni zorla kimse yaşatamaz.”
Her birimiz, dünyaya yalnızca kendi hayatımızı değil; bizden önceki kuşakların duygularını, acılarını, suskunluklarını da taşırız. Bazen anlamlandıramadığımız kırgınlıklarımız, sebepsiz öfkelerimiz ya da içimizdeki boşluk, aslında atalarımızdan devraldığımız görünmez bir mirastır. İşte bu roman, tam da bu görünmez mirasın izini süren bir yolculuğu anlatıyor.
Her kadın, annesinden devraldığı görünmez bir sandığın anahtarıyla doğar. O sandığın içinde kimimiz şefkati, kimimiz suskunluğu, kimimizse acıları buluruz. Ama hepsinin ortak noktası şudur: O sandık, bize yalnızca geçmişi değil, geleceği de şekillendirme gücünü taşır.
Efnan’ın hikâyesi tam da bu noktada başlıyor. Onun yolculuğu; dedelerin suskunluğundan, babaların öfkesinden ve annelerin içine attığı yangınlardan süzülüp gelen bir varoluş arayışıdır. Zamanın çizgileri silindikçe, bilinçaltının derin dehlizlerinde kendi Hira’sına ulaşır. Kaçtığı, ertelediği, yüzleşmeye cesaret edemediği ne varsa, bir bir karşısına çıkar.
Bu yolculukta dört kuşak kadının hayatına tanıklık ediyoruz: Efnan, annesi Havle, anneannesi Perihan ve büyük anneannesi Afife. Her birinin hikâyesi birbirinden farklı ama bir o kadar da iç burkan ve kıymetli.
Kimi zaman babasına öfkeli bir kız çocuğunu, kimi zaman üç büyükbaş karşılığı evlendirilen genç bir kızı, kimi zaman da anne sevgisinden mahrum kalmış, bu sevgiyi hiç göremediği için kendi çocuklarına nasıl göstereceğini bilemeyen bir annenin sessiz çığlığını okuyoruz. Her hikâye kendine özgü ama hepsi içimizde bir yerlere dokunuyor, bizden bir parça taşıyor.
Efnan’ın hikâyesi yoğun bakım odasında başlıyor. Kendini ölü sanırken karşısına çıkan Hira, ona bambaşka bir kapı aralıyor. Bu kapıdan geçtiğinde Efnan, yalnız kendi yaşamını değil; annesinin, anneannesinin ve büyük anneannesinin hayatlarını da görmeye başlıyor. O hayatların içinde acılar, suskunluklar, zorbalıklar var. Kadınların taşıdığı yükler, onların suskun gözleri ve yarım kalmış hayalleri var. Efnan, geçmişteki üç kuşak kadının yaşadıklarını gördükçe kendi kırgınlıklarını, özellikle de babasına duyduğu öfkeyi yeniden sorguluyor. Nefret ettiği babasının hayatına tanık olduğunda, içindeki duygular başka bir şekle bürünüyor. Anlıyor ki insan yalnızca kendi yaşadıklarının değil; geçmişten gelen zincirlerin de esiri olabiliyor.
Ölmeden önce yaşamak ne anlama gelir?
Belki de bu, bize miras kalan sandığın içindekileri olduğu gibi kabul etmek yerine, onları dönüştürme cesaretini göstermektir. Kendi tahtımızı, başkalarının beklentilerine değil, içimizdeki otantik benliğin ihtiyaçlarına göre kurabilmektir.
Kitap boyunca şu sorular zihnimizde yankılanıyor:
Bugün yaşadıklarımız, geçmişte atalarımızın yaşadığı hayatlardan etkileniyor olabilir mi?
Onların kırgınlıkları, korkuları, yarım kalmışlıkları bize de geçiyor olabilir mi?
Peki bu döngü hep böyle mi devam edecek?
Kitap, yalnızca bir kız çocuğunun öyküsü değil; kendi tahtını kurmak isteyen, döngüleri kırmaya cesaret eden, “ölmeden önce yaşamak” isteyen herkesin hikâyesi. Çünkü hepimizin içinde, geçmişten devraldığımız yüklerin gölgesinde kalan bir yan, biriken bir suskunluk vardır. Ve hepimiz, bir gün “Ben kime benziyorum?” sorusunun cevabını ararken, aslında “Artık kendim olmak istiyorum.” diyerek yeniden doğarız.
Eser, kendi içsel yolculuğuna çıkmak isteyenlere bir pusula, kendi benliğini kurmak isteyenlere bir çağrı niteliğinde.
Annesinin kızı olmaktan öte kendisi olmaya çalışan herkesin hikâyesi. Nesiller arası aktarılan travmaları, önyargıları, davranış kalıplarını fark edip değiştirmek isteyen herkesin yol arkadaşı.
Görünmez sandığınızın anahtarı elinizde - içinde ne çıkaracağınız sizin seçiminiz.
Kitapla Kalın.
·
54 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.