Bu eserin bir klasik olduğunu ve çok iyi bir kitap olduğunu kabul ediyorum, takdir ediyorum, itiraz etmiyorum. Ancak 1025 sayfa boyunca her bir olay ve anlatılanın da gerekli olduğunu düşünmüyorum. Bazı yerleri öyle yordu ki beni, yazar kendi dinini ve Tanrı inancını mı savundu, ateistliği mi savundu, bu çatışmada her iki tarafında da haklı yanları olduğunu mu anlatmaya çalıştı bilemem. Ama o kadar uzattı ki bu tarz söylemleri okurken yoruldum. Kitaptaki karakterler azıcık öz konuşsa, sürekli kafası dağınık ne söylediğini ne istediğini ne anlattığını bilse kitabın uzunluğu yarısına düşerdi. Neyi anlatmak istediğini anlıyor, her bir karaktere has ortaya çıkardığı kişiliklere hayran da kaldım. Ama bu kadar boşboğaz karaktere gerek var mıydı. Jane Austen’ın Emma kitabında sürekli boş konuşan, konuşmaya başladığı konu ile bitişi arasında dağlar olan bir karakter vardı, okurken zevkli geliyordu çünkü sadece bir kişiydi ve herkes onun konuşmasının saçmalığının farkındaydı. Ama bu kitapda Alyoşa hariç herkes böyle konuşuyordu sanki. Alyoşa iyiliği ve güzelliği temsil etsin diye diğer karakterlerin bomboş insanlar olmasını mı istemiş yoksa ben mi çok gıcık oldum tüm karakterlere bilmiyorum. Ama bunlar demek değil ki kitap kötü. Böyle birşey söylemek haddime değil zaten. Kesinlikle tavsiye de ederim. Sadece bu karmaşanın beni yorduğunu söylemek istedim.
·
91 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.