Okurken insanı huzursuz eden, ama bir yandan da sayfaları bıraktırmayan kitaplardan biri Kıskanmak. Çünkü Nahid Sırrı Örik, çok basit görünen bir duyguyu –kıskançlığı– öyle bir anlatıyor ki, her satırda insan ruhunun karanlık kıvrımlarına bakıyoruz.
Romanın merkezinde Seniha var. Çocukluğundan itibaren kendi çirkinliğinligini ağabeyi Halit’in yakışıklılığıyla kıyaslıyor. Annesinin Halit’e olan sevgisini kıskanıyor, sonra Halit’in annesine yakınlığını. Bu duygular, yıllar geçtikçe nevroza dönüşüyor. Halit’in sürekli tercih edilmesi Seniha’nın içini çürütüyor, ruhunda adeta bir kötülük tohumu yeşeriyor. Onun hikâyesini okurken, kıskançlığın nasıl yavaş yavaş bütün benliği ele geçirdiğini, insanı ne kadar acımasız birine dönüştürebileceğini görüyorsunuz.
Ama Kıskanmak sadece bir kıskançlık hikâyesi değil. Aynı zamanda bir dönemin fotoğrafı. Cumhuriyet’in ilk yıllarındaki toplumsal değişimler, İstanbul’dan Zonguldak’a uzanan farklı hayatlar, şehirle taşra arasındaki gerilim… Hepsi arka planda varlığını hissettiriyor. Yani romanda hem bir kadının iç dünyası hem de bir toplumun çalkantıları var.
En etkileyici tarafı ise karakterlerin hiç de “iyi” olmaması. Burada herkesin bir zaafı, bir gölgesi var. Seniha kıskançlığıyla, Halit kendi bencilliğiyle, etrafındaki insanlar da hırslarıyla karşımıza çıkıyor. Ortada bir kahraman yok, ama çok güçlü bir gerçeklik var. Bu da romanı hem rahatsız edici hem de unutulmaz kılıyor.
Acıma ile korku arasında kalmak: Belki en çarpıcı nokta bu. Bir kadın okur, Seniha’ya bir yandan acıyabilir çünkü onun yaşadığı dışlanmışlık tanıdık gelir. Ama diğer yandan Seniha’nın kötücül yanını, kıskançlığın insanı nasıl zehirlediğini gördükçe ondan korkar, uzaklaşmak isteyecektir.
Benim için "Kıskanmak", kıskançlığın ne kadar derin ve yıkıcı bir duygu olabileceğini gösteren bir roman oldu. Nahid Sırrı Örik, insana hiç bakmak istemediği aynayı tutuyor. Belki de bu yüzden yıllar geçse de bu eser hâlâ canlı, hâlâ çarpıcı.
·
45 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.