Koşarken Kendine Çarpan Ruh
Zweig okurken hep garip bir duyguya kapılıyorum. Sanki birinin zihninin içine hapsoluyorum ve çıkış kapısı da yok. "Amok Koşucusu"nda da aynısını yaşadım.
Bir doktorun hikâyesini anlatıyor ama aslında doktor falan değil konu, tamamen insanın içindeki o kontrol edilemeyen taraf. Bir kadına takılıyor ve ondan sonra hayatı resmen raydan çıkıyor. Normal bir istek ya da aşk değil bu; bildiğin takıntı. Öyle bir noktaya geliyor ki sanki gözünü kapatıp koşuyor ve hiçbir şey görmüyor. İşte bu yüzden adı "Amok Koşucusu."
Ben okurken hem sinirlendim hem de üzüldüm. Çünkü karakterin kendini kaybedişine şahit olmak çok can acıtıcıydı. İçten içe hep şunu düşündüm: "Bir insan nasıl olur da kendini bu kadar tüketir?" Ama sonra fark ettim ki hepimizde küçük küçük "amok koşuları" var. Bazılarımız aşkta, bazılarımız işte, bazılarımız hırslarımızda.
️Koşarken nereye gittiğimizi biliyor muyuz, yoksa sadece kaçmak için mi koşuyoruz?
Stefan Zweig
Stefan Zweig·
1 +1'leme
·37 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.