AZ ONCE BITIRDIM. 10/10 KESINLIKLE
rebecca kuang'in yazdigi seyleri neden bu kadar cok sevdigimi acik acik gorebilmem icin bu kitap bir hatirlatici gorevi gordu. bir sonraki kitabini okurken de boyle hissedecegim. oyle bir yaziyor ki benim icin yaziyormus gibi hissediyorum. o yazarken ben de ruhen oradaymisim, kafa kafaya vermisiz de onun tum ilerleyisini izlemisim gibi hissediyorum. kuang'in bu zamana kadar cikan butun kitaplarini okudum, katabasis de ciktigi gibi alip okudum ve onun kalemine de, kurgularina da aliskin oldugum icin belli bir beklentiyle basladim ama ayni zamanda pozitif bir onyargi da vardi. bu yuzden incelememdeki en onemli kisim rebecca kuang'in tarzina asinaligimin kitabi sevme derecemi arttirmasi.
560 sayfalik kitabin bir sayfasi bile sıkmadı, bir kez bile bir seyler olsun da bitsin artik diye dusundurmedi. kuang'in olaylari ele alis seklini ve finalleri nasil yaptigini da bildigimden iyi bir sey okuyacagima dair hicbir suphem yoktu. kesinlikle beklentimi karsiladi.
tuhaf bir sey de, kuang'in kitaba serpistirdigi ve kitabi yazarken kullandigi konular hakkinda onceden bilgi sahibi olmamdi. kitabi okurken aldigim zevki kat kat arttirdi bu da, bildigim bircok konudan bahsedilmesinden keyif aldim. yazarla daha da yakin hissettim tabii... büyüyü, mitolojiyi ve matematigi birbirine karistirmis ve cok guzel bir cehennem tasviri yapmis. dante'den, vergilius'tan, orpheus'tan, cehennemle iliskisi kurulabilecek daha bir suru kisiden bahsedilmis. icindeki kalkulus bilgilerini kolaylikla anlayip sekilleri tasavvur edebilmek de buyuk bir keyif ayrica. tabii bu kitabi okumak icin mitoloji ya da matematik uzerine master yapmis olmaya gerek yok. bazi okurlar boyle abartabiliyor da ne geregi var yani... ama benim dante ve vergilius'in yazdiklari hakkinda onceden gelen bilgim ve cehennem'in mitolojik cogu tasvirini de biliyor olmam kitaptan aldigim zevki arttirdi ki bu da benim sansim denebilir. ayrica kitaptaki lembas ekmegi ayrintisi da cok hosuma gitti ve buyuk bir yuzuklerin efendisi fani olarak mordorvari cehennemde gecen uzun yuruyusler, nobetlese uyumalar, uzun sure tok tutmasi icin lembas ekmegi yenmesi gibi detaylardan cok keyif aldim...
gelelim kuang'in karakterlerin ic dunyalarini ve kisiliklerini ince ince isleyip aydinlatmasina. her seferinde okurken en zevk aldigim kisim bu oluyor. evirip ceviriyor, biraz orasindan biraz burasindan baktiriyor, birden karakterin icini yarip cirilciplak birakiyor. bazen kisa bir paragraf bile insanligin oyle bir kismina isik tutuyor ki okurken "iste bu ya! iste bundan da bahsetmis. iste bu. yuzden. seviyorum." diyorum icimden gercekten. diger yazarlarin cogunlukla detaya inmeyecegi, benim de denk gelmedigim oyle seylerden bahsediyor ki beyinlerimiz ayni mi calisiyor acaba diye dusunuyorum. her seyden bahsediyor ama her seyden. cehennem'de gecen maceraları anlatan bir kitapta nasil her seyden bahsetmis olabilecegini sorgulayabilirsiniz ama ana karakterin en ufak goz kirpisindaki anlami beyninin icerisine upuzun bir durbunle baktirarak gosteriyor, hissettiriyor, onu tamamen kendimizmisiz gibi anlamamizi sagliyor.
kitabin elestirilerinde en cok ana karakterin, alice'in, cok aptalca seyler yaptigini soyleyenler ve bu kitabin bir ask hikayesiyle alakasi bile olmadigini soyleyenler gordum. oysaki kitapta hem zararli, hem zararsiz ask anlatiliyor. bazi seyler sadece anlayan zihinler icindir. belki de benim bu sozcuklerden, bu paragraflardan sezdiklerimi her kisi sezemiyordur. alice'in de yaptiklarinin aptalca oldugunu dusununenleri yine anlamiyorum... her seyi ince ince dokuyarak alice'in attigi herhangi bir adimin bile gerekcesini anlayabilecegimiz bir hale getirmisken bizi yazar, alice gibi kompleks bir karaktere neden boyle gozle bakar bir insan? cogu kisinin kompleks karakterleri kaldiramadigini dusunuyorum ki rebecca kuang'in butun karakterleri boyle oluyor ve bunun icin nefret aliyor. olsun. ama boyle kisiler, siz anlayamadiginizdan sevmiyorsunuz bunu da bilin. (ki yazarin bir karakteri sevilmesi icin yazmasi gerektigini de dusunmuyorum o ayri, belki siz sevmeyin diye yazdi o karakteri.)
ama kuang'in karakterlerinin kompleksligine bayiliyorum. evren de, karakterler de, bu gercekcilikleriyle zihnime yerlesiyor ve hayatlarina -olmemislerse- devam ediyorlar.
kitabin son bolumunde icimde oyle bir heyecan vardi ki, bu ciftten tahmin ettigimden cok daha fazla keyif aldim o son sayfalarda. oyle bir bekletmis ki kacinilmazi... romantik komedi gibi bir ask bekleyemezsiniz tabii, ama gordugum en gercekci ve yazdigi karakterine uygun ask hikayesi tasviriydi. bundan keyif almayana yazik olur derim.
en kucuk ayrintilarindan bile cok keyif aldigim bir kitap oldu. bazi kelimelerden gercekten, gercekten zevk aldim. anlatilamaz, yasanir. herkes okumali. kitabin arkasinda zaten ozeti yaziyor. konuyu bosverin, direkt okuyun. iki tane analitik buyuculuk doktora ogrencisi cehennem'e gidiyor. olmeden ama. herkese oneriyorum.
·
2.343 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.