Shakespeare’in Othello adlı tragedyası, insan ruhunun en karanlık ve en kırılgan yönlerini kıskançlık, gurur ve ötekileşme ekseninde derin bir incelikle işler. Othello, savaş meydanında cesur, toplumda saygı duyulan bir komutandır; ama aynı zamanda içinde hep bastırılmış bir yabancılık duygusu taşır. Moor kökenli olması, toplumun ona duyduğu gizli önyargılar, kendine duyduğu güvenle gurur arasında sürekli bir gelgit yaratır. İşte bu kırılgan zemin, Iago gibi bir manipülatörün elinde ölümcül bir silaha dönüşür. Shakespeare burada insanın içindeki “yeşil gözlü canavar”ı — kıskançlığı — öylesine derin bir biçimde resmeder ki, Othello’nun zihninde filizlenen şüphe, bir anda tüm inançları, sevgiyi ve aklı yutar. Iago, edebiyat tarihinin en sinsi ve en etkileyici kötü karakterlerinden biridir; kelimeleri silah gibi kullanır, dostluk maskesi altında zehrini damla damla akıtır. Desdemona ise bu yıkımın ortasında masumiyetin trajik simgesine dönüşür. Onun saf sevgisi, Othello’nun güvensizliğiyle çarpışır; mendil gibi basit bir nesne, bu oyunda sadakat, kuşku ve ölümün simgesi haline gelir. Shakespeare’in dili burada keskin ama zariftir; Othello’nun monologları, Iago’nun sinsice döşediği diyaloglar, Desdemona’nın naif sözleriyle iç içe geçer. Her sahne, insanın içindeki karanlığın bir yankısı gibidir. Othello, sadece bir kıskançlık hikâyesi değil; insanın kendi kalbini yanlış anlamasının, sevdiğini yok ederken aslında kendini de öldürmesinin hikâyesidir. Bu nedenle eser, sadece bir dönem oyunu değil, her çağda yankılanan bir psikolojik ayna gibidir. Shakespeare’in en büyük gücü, Othello’nun çöküşünde bize hep kendimizden bir şey göstermesidir: bir bakış, bir söz, bir şüphe — ve bir daha geri dönülmeyen bir yıkım. Othello, trajedinin en saf hâlidir; insanın kendi eliyle kendi kalbini kararttığı, sevginin yerini kuşkunun aldığı bir başyapıttır.
·
1 +1'leme
·74 Gösterim
2 Yorum
Kesemi çalan para çalac çaldığı ehemmiyetsizdir, bir hiçtir. Evvelce benimdi, sim onundur ve binlerce kişinin kölesi olagelmiştir. Fakat temiz adımı Aşıran adam kendisini zengin etmeyen beni ise hakikatten fakir bırakan bir şey çalmış olur
Geçmiş bir kazaya kederlenmek yeni bir kazaya yol açmak olur. Talihsizlik kaçınılmaz bir şeydir ama sabırla tesirsiz bırakılabilir. Soyulduğu hâlde gülen adam hırsızdan bir şey çalmış sayılır, boş yere kederlenense kendi kendini soyar.
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.