Hem dilinin samimiyeti hem de duyguların içtenliğiyle Okur’u bir şiir bahçesinde gezintiye çıkarıyor: umut, özlem, aşk, yaşama sevinci ve bazen de yitirilen zamanı anmanın hüznü tek tek dizelerde çiçekleniyor.
Kitap adından başlayarak bir çağrıdır sanki: “Henüz vakit varken, gülüm…” demek, zamanın geçiciliğini fark eden bir bilincin sesi. Nazım’ın Paris, Volter Rıhtımı, Notrdam gibi imgelerle ördüğü o görkemli ve romantik atmosfer, okurda hem bir nostalji hem de arzu uyandırıyor; belki şairin sürgün yıllarının, uzak şehirlerin, hasretin ve yüreğin dalındayken hâlâ var olma çabasının yankısı bu atmosferde duyuluyor. Belki de en etkileyici yanı, Nazım’ın büyük ideallerinden, mücadelelerinden elini hiç çekmeden—fakat yine de insanın çok daha dünyevi yanlarını, insanî arzularını, sevgi ve özlemi de şiirinin tam ortasında taşıyabilmesidir.
Duygu yoğunluğu yüksek şiirlerde, Nazım Hikmet’in gözlem gücü ön plana çıkıyor; küçük ayrıntılar—Paris’in bir rıhtımındaki gece, yıldızların çiseleyen ince yağmurla karışması, sessizce ağlama duygusu—bunlar salt betimleme değil; yüreğin kıyısına basan birer iz. Okur burada duyguların yalnızlığını, insanın başka şehirlerde, başka zamanlarda yaşlanırken hâlâ sevme kapasitesini, sevginin korku, hayret ve sessizlik gibi farklı halleriyle var olmasını hissediyor.
Üslup olarak Nazım Hikmet bu kitapta şiirin melodisini korurken lirizmi abartısız ve içten bir biçimde sunuyor. Dili ne ağır ne yapay; o ses hep derinden geliyor, coşkulu ama zorla yükseltilmemiş; idealize değil, yaşamaktan gelen samimiyetle yıkanmış bir ses. Şiirlerin çağrısı var—“gel, birlikte bir gece olsun göz göze…”, “yıldızlarla karışmış yağmur altında ağla…” gibi dizelerle, uzakta da olsa insanın sevgiye dair eylemler arzusunu diri tutuyor.
Kitap olarak da Henüz Vakit Varken Gülüm, Nazım Hikmet - şiir kitabı sevdikleri için hem tanışma hem yeniden hatırlama alanı. Seçme şiirlerin derlenmiş olması, farklı dönemlerinden gelen izler taşıması nedeniyle klasik Nasım ruhuyla çağdaş okurun duygusunu birbirine bağlayan bir köprü gibi. Elbet her şiir her okura dokunmayabilir, bazı dizeler beklendiği kadar sarsıcı olmayabilir; ama toplamda bu kitap duygusal bir zenginlik, sevgiyle dolu bir umut tenleri bırakıyor ruhta.
Yaşamak için sevmenin, vakit geçmeden sevmeye başlamanın şiirsel bir manifesto gibi yükseldiği bu eser; Nazım Hikmet’in hüznüyle umudunu karanlıkla ışığını aynı sayfada dans ettiren ustalığını sergiliyor. Henüz Vakit Varken Gülüm sadece okunacak bir kitap değil; okunurken kalbe dokunan bir şiir deneyimidir, yürekle sevmenin ve zamanı yakalamanın çağrısıdır.
·
1 +1'leme
·80 Gösterim
4 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
O diyor ki bana:
— Sen kendi sesinle kül olursun ey!
Kerem
gibi
yana
yana...
«Deeeert
çok,
hemdert
yok»
Yürek-
-lerin
kulak-
-ları
sağır...
Hava kurşun gibi ağır...
Ben diyorum ki ona:
— Kül olayım
Kerem
gibi
yana
yana.
Ben yanmasam
sen yanmasan
biz yanmasak,
nasıl
çıkar
karan-
-lıklar
aydın-
-lığa..
Hava toprak gibi gebe.
Hava kurşun gibi ağır.
Bağır
bağır
bağır
bağırıyorum.
Koşun
kurşun
erit-
-meğe
çağırıyorum.....
"O şimdi ne yapıyor
şu anda, şimdi, şimdi?
Evde mi, sokakta mı,
çalışıyor mu, uzanmış mı, ayakta mı?
Kolunu kaldırmış olabilir,
- hey gülüm,
beyaz, kalın bileğini nasıl da çırçıplak eder bu hareketi!.. -
O şimdi ne yapıyor,
şu anda, şimdi, şimdi?
Belki dizinde bir kedi yavrusu var, okşuyor.
Belki de yürüyordur, adımını atmak üzredir,
- her kara günümde onu bana tıpış tıpış getiren
sevgili, canımın içi ayaklar!.. -
Ve ne düşünüyor
beni mi?
Yoksa
ne bileyim
fasulyanın neden bir türlü pişmediğini mi?
Yahut, insanların çoğunun
neden böyle bedbaht olduğunu mu?
O şimdi ne düşünüyor,
şu anda, şimdi, şimdi?.."