Çok uzun süredir kitaplığımda duran okumaya bir türlü cesaret edemediğim kitaptır Masumiyet Müzesi. Orhan Pamuktan okuyacağım ilk kitap olmasını istemedim. Tanışma kitaplarının hep o sevdiğim okuma zevkini pek de yaşatmadığını düşünürüm ve Masumiyet Müzesi daha okumadan kendimi vererek okumam gereken bir kitap olduğunu düşündürdü bana. Tanışma kitabı olarak daha kısa olan Kırmızı Saçlı Kadın adlı kitabını seçtim.
Bu yıl içerisinde Kırmızı Saçlı Kadın'ı okuyunca ardından kendimce sonbaharda okumanın zevkli olacağını düşündüğüm Masumiyet Müzesi kitaplığıma göz gezdirirken çarptı gözüme. Artık zamanı geldi diyerek aldım elime. Buraya kadar herşey güzel ama kitabın daha ilk sayfalarından beklentimi çok yüksek tuttuğumu aslında o istediğim, hayal ettiğim okuma zevkini, kitabın içinde kaybolacağım hissini bana yaşatmayacağını anladım malesef. Bir kitabı yarım bırakma isteğini çok yaşamam ama bu kitapta birkaç kez düşünmedim değil yine de 'sonuna kadar' gittim ve bitirdim. Sabırla direndim desem yalan olmaz.
Okuyucu sıkacak düzeyde betimlemeler, sık sık aynı konuyu tekrar eden sıkıcı bir okuma sunduğunu sezdim kitabın. Karakteri tanımak, olay akışının içine girmek için tatlı tatlı betimlemeler olması hoşuma gidiyor ama bir zaman sonra bunun tekrar etmesi boşlukları doldurmak için yazılmış hissi verip baygınlık veriyor diyebilirim. Bitirince bana gözümde çok büyütmüşüm dedirtti açıkçası. Kitapla alakalı hissettiğim tuhaf bir his bunu paylaşmak isterim: Keşke şuan o müzeyi gidip görsem demekten kendimi de alamadım, bu tezata düşecek kadar da içine çekti beni. Harika duygular hissetmeme sebep olacakken bir anda upuzun bir betimlemenin içinde kaybolmak ya da yazarın okurken göz devirmeme sebep olacak eleştirileriyle o güzel hislerimi alıp yok etti hep.
Orhan Pamuktan bir kitap
·
127 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.