Suç ve Ceza'yı bitirdiğimde kendimi bir tuhaf hissettim. İnsan ister istemez Raskolnikov'un o daracık odasında, aklının karanlık dehlizlerinde kayboluyor. Dostoyevski'nin büyüsü de bu zaten; sadece bir cinayetin hikayesini değil, vicdanın en derin çığlıklarını okuyorsunuz. İtiraf etmeliyim, bazen o uzun iç hesaplaşmalar ve felsefi tartışmalar beni biraz yordu. Ama bir yandan da her sayfada "İnsan gerçekten böyle mi düşünür?" diye sormaktan kendimi alamadım.
Aslında kitap bana şunu düşündürdü: Raskolnikov'u asıl mahkum eden, polis ya da yasalar değil, kendi iç sesiydi. O meşhur 'üstün insan' teorisi, vicdanının ağırlığı altında bir anda çöküverdi. Sonya ise o kasvetli Petersburg sokaklarında parlayan bir mum ışığı gibiydi. Onun masumiyeti ve fedakarlığı olmasaydı, Raskolnikov belki de o itirafı asla yapamayacaktı.
Kitabın belki de en çarpıcı yanı, bizi hepimizin içinde taşıdığı bir soruyla yüzleştirmesi: Acaba gerçekten özel ve amaçları olan insanlar, sıradan ahlak kurallarının üstünde olabilir mi? Raskolnikov'un hikayesi bu soruya verilmiş en sert cevap gibi. Okurken rahatsız oldum, düşündüm, hüzünlendim - kısacası, edebiyatın gücünü bir kez daha hissettim.
·
37 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.