Palomar deneyimimDuygu ve Düşünce
Bu kadar fazla düşünür, her şeyi analiz etmeye kalkarsan, Bay Palomar, hayatın ritmini kaçırır, adımlarını karıştırır, tökezler düşersin, yaşayamazsın. Calvino, adım adım bilgeliğe doğru yürüyen bir adam demiş Bay Palomar için. Eğer öyleyse, bilgeliği hayatın dışında tutan bir bakış açısı bu.
Calvino'nun kitaplarına hep bayılmışımdır; mükemmel kurgular mükemmel karakterler yarattığı için değil, ilham kaynağı tasarımcısı olduğu için. Herhangi bir kavramı alıp onunla, "Ben bununla ne yapabilirim acaba?" dediğini, o kavramla çocuk gibi oynadığını hayal ediyorum her bir kitabında. 
Bütün Kozmokomik Öyküler'de büyük patlamayı oyuncağı yapmıştı, 
Kesişen Yazgılar Şatosu'nda tarot kartlarıyla oynamış, 
Görünmez Kentler'de şehir kavramı üzerinden hayaller kurmuş, 
Azıcık Korkutan Masallar'da çocuk masallarını kurcalamıştı. O yüzden, bir Calvino kitabına başlarken, ne beklemem gerektiğini, ne alacağımı biliyorum.
Palomar ise, "overthink" kavramının Palomar karakteri üzerinden oyuncak edilmesinin kitabıydı. Kitabı çok sevdim, ama karakteri hiç sevmedim. Bence Palomar çok kişisel bir kitap ve belki hayatımın başka bir döneminde okusam karaktere karşı çok farklı hisler besleyeceğim. Şu anda okuduğumda ise bana, kendimde sevmediğim, hayatımı zorlaştıran yanlarımı düşündürdü. Bir anı, bir durumu, bir düşünceyi analiz etmekten, onları hissetmeyi, deneyimlemeyi, yaşamayı kaçıran ve her şeye seyirci kalan bir insan olmak istemiyorum, Bay Palomar gibi. Daha çok Calvino olmak istiyorum; her şeyle özgürce ve sınırsızca oynayabilen.
Bütün Kozmokomik Öyküler'de büyük patlamayı oyuncağı yapmıştı, Kesişen Yazgılar Şatosu'nda tarot kartlarıyla oynamış, Görünmez Kentler'de şehir kavramı üzerinden hayaller kurmuş, Azıcık Korkutan Masallar'da çocuk masallarını kurcalamıştı. O yüzden, bir Calvino kitabına başlarken, ne beklemem gerektiğini, ne alacağımı biliyorum.
Palomar ise, "overthink" kavramının Palomar karakteri üzerinden oyuncak edilmesinin kitabıydı. Kitabı çok sevdim, ama karakteri hiç sevmedim. Bence Palomar çok kişisel bir kitap ve belki hayatımın başka bir döneminde okusam karaktere karşı çok farklı hisler besleyeceğim. Şu anda okuduğumda ise bana, kendimde sevmediğim, hayatımı zorlaştıran yanlarımı düşündürdü. Bir anı, bir durumu, bir düşünceyi analiz etmekten, onları hissetmeyi, deneyimlemeyi, yaşamayı kaçıran ve her şeye seyirci kalan bir insan olmak istemiyorum, Bay Palomar gibi. Daha çok Calvino olmak istiyorum; her şeyle özgürce ve sınırsızca oynayabilen.·
58 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.