Ben süreyyayı kendime benzettim de sevdim sanırım bu kitabı, benim de bazen hayatımdaki herkesi, sevdiğim insanlar dahil herkesi bırakıp gidesim geliyor çünkü bulunduğum yerden. Olmuyormuş, yapamıyormuşum gibi hissediyorum, yalnız kalsam daha çok şey olacakmış gibi geliyor, sonra ama yine insanlara tutunuyor oluyorum günü geldiğinde. O yüzden üzüldüm Süreyya için biraz da. Bazen çok mutlu olmak için günün birinde çok mutsuz olmayı kabul etmek gerekiyordur belki de. Belki yaşamak zaten budur. O yüzden çok üzüldüm bunu ancak kitabın sonunda fark edebildiğine.
Annesine de çok üzüldüm, çaresizliğine, cahilliğine, aşkına da.
Karakterlerden çıkıp kitaba gelince, keşke konu bu kadar dallanıp budaklanmasaydı bazı yan hikayeleri sadece okumak için okuyoruz gibi hissetirdi bazen. Bu kadar apolitik olmasa belki oralardan çok önemli şeyler de çıkardı, sonraki kitaplarında çıkmasını dört gözle bekliyorum
·
17 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.