Sadist, insan doğasının en karanlık katmanlarını soğukkanlı bir şekilde önümüze seren bir roman. Norm Applegate, şiddeti yalnızca vahşet olarak değil, iktidarın en saf ve en çıplak hali olarak kurguluyor. Okur, bir noktadan sonra korkunun değil, gücün işleyişini izleyen bir gözlemciye dönüşüyor. Sadizm burada bir sapkınlık değil; hesaplanmış bir strateji, iradenin üstünlüğünün göstergesi. Bu yüzden roman rahatsız edici olduğu kadar çarpıcı da çünkü gerçeğin en keskin yüzünü gösteriyor.
Romanın temel fikri güçlü olsa da kurgu bu ağırlığı tam olarak taşıyamıyor. Olay örgüsü zaman zaman yüzeysel kalıyor ve karakterlerin derinliği yeterince işlenmiyor. Bu da anlatının psikolojik ağırlığını azaltıyor; okur romanın gücünü hissetse de, hikâyenin sürekliliği yer yer kopukluk yaşıyor. Eğer kurgu fikrin yoğunluğuna denk bir titizlikle örülseydi, eser yalnızca rahatsız edici değil, kalıcı bir iz de bırakabilirdi.
Bununla birlikte kitap tam okuyucu yıldırmışken yeni bir merak unsuruyla
okuyucuyu iştahla okumaya teşvik etmekten geri kalmıyor.
·
23 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.