•Spoiler Uyarısı: Yazının bazı bölümleri kitabı henüz okumamış olanlar için hikâyeden ipuçları içeriyor olabilir.•
Murakami, 1Q84’ün ikinci kitabında zaten tuhaf ve büyüleyici bir dünyayı daha da derinleştiriyor.
Artık sadece “iki ayın” gökyüzünde asılı durduğu bir gerçeklikte değiliz; karakterlerin iç dünyasında da iki ayrı evren yaşanıyor.
Tango ve Aomame’nin yolları, aynı hikâyenin farklı frekanslarında titreşiyor.
Okur, onların birbirine yaklaşmasını her sayfada hissediyor; tıpkı rüzgârın bir perdeyi hafifçe dalgalandırması gibi.
Ama Murakami tam buluşacakları anda perdeyi yeniden kapatıyor — çünkü onun dünyasında kavuşmalar da, kaybolmalar da bir tür aydınlanma.
Kızın dönüşüm anı, bir ölüm sahnesi gibi görünse de aslında bir yeniden doğuş.
Otobanın kenarında, sessiz bir gecede, dünyanın iki versiyonu arasında sıkışmış bir ruhun kabullenişi…
Bu sahne, Murakami’nin varoluş üzerine söylediği en sade ama en güçlü şeylerden biri:
Gerçeklik bazen sadece kimin gördüğüne göre değişir.
Hastane sahnesiyle gelen final ise sarsıcı olduğu kadar huzurlu.
Bir baba ve kızın aynı odada, yılların sessizliğini paylaştığı o an, kitabın bütün duygusal yükünü taşıyor.
Murakami burada, ölümü bile bir iyileşme kapısı olarak sunuyor.
Hiçbir şey yüksek sesle anlatılmıyor; ama her şey kalbin içinde yankılanıyor.
⸻
Yeşim’in Yorumu
Bu kitap bana korkudan çok kabullenme hissettirdi.
İlk kitapta hissettiğim o tedirginlik, bu defa yerini bir çeşit aydınlanmaya bıraktı.
Aomame’nin dönüşümü bana “eski benliği bırakmak, yeni benliğe adım atmak” gibi geldi.
Ve o hastane sahnesinde hissettiğim şey, tam anlamıyla huzurdu.
Murakami, bana göre burada ölümle yaşam arasındaki çizgiyi silmiyor — sadece anlamını değiştiriyor.
Belki de 1Q84 dünyasında kimse gerçekten “ölmüyor”; sadece farklı bir benliğe geçiyor.
·
126 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.