Kafamı doğru düzgün hiçbir kitaba veremediğim bir anımda öyle hemencecik elime alıp okumayı istediğimi fark ettiğim bir kitaptı bu. Okudukça da bırakamadım. Dilinin sadeliğinden ve fikirlerden çok olaylara yer verdiğinden olacak, hemencecik de bitiverdi. Okurken çok da keyif aldığım, Ahmet Mithat Efendi'yle arkadaş olmuşum gibi hissettiren bir kitaptı. Bunun için de çok sevinçliyim.
Muhakkak ki kitap sayesinde kitaba konu olan alafranga ile alaturka yaşantısı hakkında bilgi edinmiş oldum. Fakat bana kalırsa, Ahmet Mithat Efendi'nin biraz fazla taraf tutmuş olması anlattığı durumları gerçekçi olmaktan uzaklaştırmış. Ona kalırsa bir tarafı seçen mesut, ince, düpdürüst iken diğer taraf bunun tersi olmaya lâyık görülüyor. "İnsan hali bu, anlatılanlar gibi olamaz durumlar." diye düşündüğüm oldu yani çoğu zaman.
Bunları bir kenara attığımızda da -kusuruma bakmayın ama- bir konu hakkında daha şikayetim kalıyor: O da kitabın yazılışını kusurlu bulmamdır. Karakterlerin konuşmalarının olay örgüsüne bağlanamama gibi bir durumları var. Daha sonrasında da olay örgüsüne tekrar katılırken göze çarpan hasarlar...
Tabii bunları bilge bir bakış açısıyla ortaya koyduğum yok. Ama koymamaktan da geri çekemedim kendimi. Yine de, belirttiğim gibi, nedense çok zevk aldım okumaktan. Ahmet Mithat Efendi'nin arkadaşlığından da çok keyif aldım. "Keşke bir oturup muhabbet edebilsek!" diye geçirdim içimden, araya girdiği zamanların çoğunda. Bir de, bunu söylemezsem haksızlık ettiğimi düşüneceğim, Ahmet Mithat Efendi'nin entelektüel bir altyapıya sahip, eğitimli biri olduğu belli oluyor okurken. Böyle olmasından dolayı yer verdiği sözlerin kitaba daha fazla değer kattığı aşikar. Hatta bazı yerler oldu ki gönlüm de fikrim de canlandı, genişledi. Teşekkürlerimi borç bilirim bu yüzden. Hatta yer verdiği hafız divanı hakkında azıcık da olsa fikir edinmiş bulunmam beni çok mutlu etti.
Lafı daha çok uzatmayayım, adiyo monşer!
·
5 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.