Açıkçası kitaba başlarken gerçekten büyüzük bir umutla başlamıştım.
Edebiyat hocamın ödev vermesi benim okumam için bana bir bahane olmuştu aslında.
Yazarın dili çok iyi yalın bir dil ve insanı içine çekiyor. Karakterleri öyle bir anlatmış ki o karakterlerle bağ kurmamak neredeyse imkansız.
İlk okuduğum John Steinbeck kitabıydı ve böyle bir şeyle karşılaşmayı beklemiyordum.
Kurulan hayaller ve o hayalleri gerçekleştirme çabası. O hayaller için verilen uğraşlar.
Ama kitabın sonu özellikle beni etkileyen bir kısımdı çünkü ben genelde kişiler arası ilişkiye çok önem veririm. Kitapların sonunda da çok ağlamam nadirdir yani. Ama gerçekten ağladım.
George'un kararını düşündüm ama ben böyle bir şey yapamazdım değer verdiğim birini gözüne baka baka böyle bir konuda kandıramazdım. Çünkü ben birine değer vereceksen gerçekten veririm onunla her şeyi yapmaya razı olurum.
Bir bakıma o finali okurken kendimi de sorguladım yani.
Çok derin ve anlamlı mesajlar veriyor. İlk bitirdiğinde ben niye bunu okudum ki diye düşündürüyor ve sonsuza kadar aklına bir şekilde kazınacak bir kitap haline geliyor. Fareler ve İnsanlarJohn Steinbeck