Tam bir sonbahar kitabı…
Okurken içini ısıtan, kahve kokusuyla, mum ışığıyla bütünleşen bir huzur gibi. Uzun bir aradan sonra insanı yormayan, aksine içine sükûnet serpen bir kitap arıyorsan, kesinlikle okunması gereken bir kitap.
Kitap, beş ayrı öyküden oluşuyor. Her birinde farklı bir hayat, farklı bir hayal var. Ama ortak bir his dolaşıyor öykülerin içinde: Hayaller sadece kurulmak için değil, yaşanmak için de vardır. Yapman gereken tek şey harekete geçmektir.
Karakterlerin hepsi farklı sorunlarla mücadele edip, hayattan bir şeyler bekliyor. Her birinin derdi başka ama yolları ortak bir yerde kesişiyor. Küçük bir halk eğitim merkezinin kütüphanesinde.
O kütüphaneyi değerli yapan ise orada görev yapan Komaçi Hanım. Sadece raflara kitap yerleştiren biri değil o. Sessizce hayatlara dokunan, kelimelerin ötesine geçebilen bir yürek. İnsanların hayalleri için harekete geçmelerini sağlayan her kitapla birlikte keçe iğnelemesinden yapılmış küçük bir kitap eki bırakıyor. Belki bir umut, belki bir cesaret kırıntısı… Ama her biri harekete geçmeye bir davet gibi.
Öyküler birbirinden ne kadar ayrı görünse de karakterler hayatlarının belli yerlerinde diğer öykü karakterleriyle karşılaşıyor ve birbirlerinin hayatlarına dokunup, yön veriyorlar.
Kitabı okurken içinizden şu geçiyor: “Keşke ben de o kütüphaneye gitsem… Komaçi Hanım’dan bir kitap alsam. Yanına bir de umut eklense...”
Bu kitap sadece bir hikâye değil; bir dokunuş, bir sıcaklık, bir hatırlayış. Unutulan hayalleri yeniden uyandıran, sessizce “sen de yapabilirsin” diyen bir fısıltı adeta.
·
221 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.