Sıradan bir insanın dünyaya, insanlara ve hayata dair düşüncelerini irdeleyen, bunu yaparken karşısında bir insan varmışcasına rahat ve akıcı bir üslupla bunu okuyucuya sunan bir yapıya sahip. Özünde anlatılmak istenen ise çok basit; hayatın her anında ve alanında dengeyi korumak gerektiği fikri öne çıkıyor. En üzgün en coşkulu en öfkeli en korkak ve en sükunet dolu ve sayılabilecek onlarca anda dahi esas olanın denge terazisinin şaşmaması gerektiği düşüncesi... en azından benim vardığım bir sonuç bu. :)
"Ölüm" isimli bölümde, "Hayattan sonra ölümdesiniz;ama hayattayken ölmektesiniz", "Bütün günler ölüme gider; son gün varır." gibi cümleleri okumamla gözlerimin doluşu eşzamanlı ilerledi diyebilirim. En çok etkilendiğim bölüm bu bölümdü.
Kitabın başlarında "Sana hizmet etmek yahut kendime ün sağlamak hiç aklımdan geçmedi: Böyle bir amaç peşinde koşmaya gücüm yetmez." cümlesiyle okuyucuya dair belirgin bir kaygısızlığının olduğunu açıkça belirtmiş aslında. Bu sebeple bu kitapta "şu şöyle olsaydı, şurayı bu şekilde değiştirirdim" diyebileceğim hiçbir şey yok. Şayet bir değişiklik yapmam gerekiyorsa okuyucuya yönelik olan kaygısızlık durumunu kendi yaşam biçimime uayarlayabilmeyi yani değişikliği kendimde yapmayı isterdim.
Kitabı okuduğum süreçte aklıma İsmet Özel'in şu cümlesi geldi hep "Ne kadar kendi oldu insan o kadar başka"
Okumam sırasında kendimden esintileri bir başkasının cümleleri şekliyle görünce "Kedimiz olduğumuz kadar bir başkasıyızdır da çoğu zaman" düşüncesi belirdi zihnimde ve bu durum beni mutlu etti.
Nihayetinde her birimiz benzer yaşamlar, benzer insanlar ve benzer durumlar içerisinde farklı bakış açılarına sahip birer jüri üyesiyiz,ama tek bir farkla: Jürisi olduğumuz hayatlar, insanlar ve durumlar sadece kendimize kadardır. Sonuç
·
19 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.