Charles Dickens'ı uzun süreden sonra yeniden okuma fırsatı buldum. Anlatım şekli ve dilinin estetiğini o kadar özlemiş ve benimsemişim ki, 88 sayfalık bu kısa romanı su gibi tükettim. Öncelikle şunu belirtmeliyim; Bu kısa roman aslında sadece bir “Noel hikayesi” değildir; insan olmanın anlamı, paylaşma ve vicdan muhasebesi üzerine evrensel bir anlatı.
Scrooge adındaki paragöz, kötü ve nemrut bir karakterin ortağının ölmesi sonunda "kırılma noktası" diyeceğimiz ve gerçekten somut bir anına eşlik ediyoruz. Dickens, eserin ilk 10 sayfasını bu adamı alabildiğine iğrenç ve tiksindirici çizerken, ortalarında kırılma noktasını anlatıyor ve son 10 sayfası "acaba Scrooge değişecek mi" diye merak ettiğimiz kısmını bizlere sunuyor. Scrooge karakterinin hayretle tanıklık ettiği görüntüler, pişmanlık duyacağı anlar ve hiçbir zaman yaşamadığı "sıcak aile ortamını" izlerken nasıl bir surata büründüğünü gözümüzde canlandırabiliyoruz.
Yazar, bu işi o kadar ustalıkla ve acele etmeden yapıyor ki, okurken heyecanlanıyor "aferin," dediğimiz anlar bizleri karşılıyor. Bir Noel Şarkısı, günümüz dünyasında dahi geçerliliğini koruyor. Tüketim kültürünün içinde kaybolmuş modern insanlara, empati ve paylaşmanın önemini hatırlatıyor. Scrooge’un hikayesi paranın değil, iyiliğin dönüştürücü gücünü hatırlatan bir anlatı diyebiliriz.
·
19 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
