Hüzün demeden hüznü anlat ,aile demeden aileyi anlat ,ayrılık demeden ayrılığı anlat demişler ,Maggie O'Farrell bir hikaye anlatmış.Gökten düşen elmaları bizim kucağımıza bırakıp kaçmış.
"Onları bir arada tutan raptiyenin Hamnet olduğunu nasıl bilebilirlerdi?Onun yokluğunda yere düşüp kırılan bir bardak gibi paramparça olarak dağılacaklarını?"
Roman ,Hamnet 'in kız kardeşi Judith'in hastalığa yakalanması ve Hamnet'in yardım aramaya çıkmasıyla başlar.Bir yandan anneleri Agnes'in gençliği ,Shakespeare ile tanışması ve mistik güçleri anlatılırken bir yandan şimdiki zamana dönüp Hamnet'in günleri anlatılır.
Aile bağlarının ,kayıp ve yasın ailedeki dönüşümlerinin ilmek ilmek işlendiği bu romanda aslında birbirlerine ruhsal ve olaylar karşısında tepkisel olarak çok farklo görünseler de Agnes ve babanın kişilik dönüşümlerinde ne kadar aynı yöne baktıklarını ve duygudaş olduklarını görüyoruz.
Bence yasın en zor yanı yokluğuna alışmak .Sizce yasın en zor yanı hangisi ? Kaybı kabul etmek mi, yokluğa alışmak mı, yoksa hatıraları yaşatmak mı?
Yine Maggie O'Farrell'dan #tavsiyekitap diyebileceğim bir roman .
Yeni kitaplarda görüşmek üzere.Keyifli okumalar.
·
90 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
