Özledim akşam güneşi öpücüğünü,
Denizden İzmir’e süzülen bakışını,
Gökyüzüyle dağların sevişmesini,
Ve o an, dünyanın aşkın bize iç çekişini...
Bir soluk gibi geçtin ufuk çizgimden,
Bir gölgenin ardında kalan taze anılarla,
O İmbat melteminin dudağıma fısıldadığı,
O eskimeyen sevda hâlâ sımsıcak ve diri.
Karanlık, sensizliğin başka biçimi;
Dudaklarımda günün son demi...
Her gün batımı, seni anmanın bahanesi;
Belki de her renk, senden yadigâr bir nefes...
Özledim, can içim...
Akşam güneşi öpücüğünü —
Ve her bir öpücüğe saklı
Adı konmamış cennetleri.
·
46 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.