Stefan Zweig okumayı çok ama çok özlemişim. Son okumamın üzerinden çok uzun bir zaman geçmişti ve onunla bu kitabı vasıtasıyla özlem giderebildiğim için kendimi çok şanslı hissediyorum çünkü kitabı gerçekten çok sevdim.
İçinde üç kısa öykünün bulunduğu bu kitap her sayfasıyla beni duygudan duyguya sürükledi diyebilirim. Yani, size şöyle açıklayayım; bitirdiğim an kitap dile gelse ve bana "neden ağlamıyorsun?" diye sormuş olsaydı asla şaşırmazdım herhalde çünkü bu onun açısından çok haklı bir hesap sorma olurdu. Gerçekten, neden hesap sormadı benden bilmiyorum. Bir Stefan Zweig kitabından da ancak böyle narin, anlayışlı ve olgun bir sükûnet beklenirdi zaten.
Yani, bir kitabı ne kadar beğendiğimi daha nasıl anlatabilirim ki? Üç öykünün üçü de birbirinden güzeldi. Her sayfasına, her kelimesine ve bana yaşattığı her duyguya bayıldım. Bu kitabı bu kadar geç okuduğum için de kendimi açık açık suçluyorum. Favori Zweig kitaplarım arasına kolaylıkla girmeyi ve gönlümde harika bir tahta oturmayı başardı.
Size de kesinlikle okumanızı öneriyorum. Hatta lütfen bu kitabı okuyun. Çok duygusal anlar yaşayacağınızın, çok güzel insanlarla tanışacağınızın garantisini veriyorum.
·
103 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
