İçimizdeki Gregor Samsa1000Kitap
Bazen düşünüyorum, hepimizin içinde bir Gregor Samsa var. Bir sabah uyansak ve kendimizi tanıyamayacak hâle gelssek… Gregor öyle oldu. Ama asıl üzücü olan, onun böceğe dönüşmesi değil; ailesinin ona bakışıydı. Babası şiddet uyguladı, annesi korktu, kız kardeşi Grete başta ilgileniyordu ama sonra uzaklaştı. Gregor hâlâ içten biriydi; kimseyi incitmedi, sessizce odasında kaldı.
Gerçekten düşünüyorum, onun ölümü sevgi eksikliğinden oldu. Anneleri evlatlarından asla vazgeçmemeli. Eğer annesi ona koşulsuz sarılsaydı, “sen hâlâ benim oğlumsun” deseydi, belki her şey farklı olabilirdi. Ama kimse Gregor’u o kadar görmedi, o kadar anlamadı. Ve bu yüzden dayanamadı, yavaş yavaş yok oldu.
Onun hikâyesi beni çok etkiliyor. Çünkü Gregor, fiziksel olarak bir canavar hâline gelmiş olsa da, ruhu hâlâ insanca davranıyor. O sessiz çığlık, hepimizin içinde var: Sevgi görmezsek, en yakınlarımızın yanında bile yalnız kalabiliyoruz. Ve işte bu yüzden, Gregor’un öyküsü hem acı hem de düşündürücü…
Gregor’un sessiz çığlığı, hepimizin içinde var olan bir yalnızlığı hatırlatıyor. Sevgi görmediğimizde, en yakınlarımızın yanında bile kendimizi kaybolmuş hissedebiliriz. Ama belki de Kafka bize şunu söylüyor: İnsan ruhu kırılgan olsa da, sevgi gördüğü anda yeniden dirilir, görünmez olan tekrar görünür hâle gelir. Bu yüzden Gregor’un öyküsü bitmiş gibi görünse de, okuyucuda sevgi, anlayış ve insanlık üzerine düşünmeye devam etme ihtiyacı bırakıyor.
·
180 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
