Sümeye kıngır
@Sumeyekingir
Güneşi gülüşüne nasıl sığdırdın...ღ
Eda Avşin'in annesi...
marmaris
790 okur puanı
Temmuz 2018 tarihinde katıldı
İlk sayfada bir çocuğun sessizliğiyle başlıyor her şey. Ama aslında okuduğun şey bir çocuk hikâyesi değil; bir ömrün içine sinmiş suçluluk, korku ve geri dönüşü olmayan seçimler.
Uçurtma Avcısı tam burada yakalıyor insanı: sana bir hikâye anlatmıyor, seni kendi vicdanınla yüzleştiriyor.
Bu kitabı okurken en çok şunu düşündüm: Ben bunu nasıl anlatacağım ki hissettirdiklerini karşı tarafa da geçirebileyim?
“Coğrafya kader midir, keder midir?” sorusu aklımda dönerken İbn Haldun’un şu sözüne takıldım: “Toplumların kaderi, yaşadıkları yerin sınırlarıyla başlar; ama orada bitmez.” Çünkü bu kitapta da insanı şekillendiren şey sadece yaşadığı yer değil; sustuğu anlar, görmezden geldiği gerçekler ve yüzleşmekten kaçtığı geçmiş.
Hikâye bir ihanetle başlıyor ama orada kalmıyor. Birden fazla ihanetin, biriken bir vicdanın ve yıllarca taşınan bir yükün hikâyesine dönüşüyor. Ve en ağır tarafı şu: Bu kırılmalar yabancıdan değil, en yakından geliyor.
Hassan, vicdanın ve sadakatin vücut bulmuş hali gibi. Onun saflığı insanın içine hem hayranlık hem acı bırakıyor. Emir ise başka bir gerçeği gösteriyor: Bazen insan kötü olduğu için değil, korktuğu için susuyor. Ama o suskunluk, bir ömre yayılan bir yük haline geliyor.
Kitabı bitirdiğimde şunu net anladım: İnsan en büyük ihaneti çoğu zaman en yakınından görürmüş. Ve bazı hatalar, zaman geçse bile insanın içinden hiç çıkmıyor.
Bunu yazarken kendime de dürüst olmak istiyorum. Eskiden savaştan kaçıp gelen sığınmacılara karşı bakışımın yeterince derin olmadığını fark ediyorum. Belki anlamak uzaktan bakınca kolay değildi. Ama okudukça onların yaşadığı hayatı, geçtiği zorlukları daha net görmeye başladım. Ve bazı düşüncelerimden utandığımı da söylemeliyim.
Çünkü aslında çoğu zaman elimizde olanın kıymetini bilmiyoruz. Küçük şeyleri büyük
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Puan vermedi·100 syf.·
19 saatte okudu
·2026 36. kitabı
Yorgunsun ama kitap mı okumak istiyorsun? Ya da ne okuyacağını bilmiyor ve kitap alışkanlığı mı kazanmak isyorsun?
Stefan Zweig ile okumaya başla. Her an her yerde en fazla 2 saatte bitireceğin veya ne zaman bitireceğinin bi önemi olmayan seni derinlere çeken bir birinden etkili ve düşündürücü birden fazla hikaye var.
İnsanların duygularını ve iç dünyasını anlatan bence muazzam bi yazar. Aşk, yalnızlık, pişmanlık ve psikolojik çatışmalar üzerine yoğunlaştığı klasiklerinden biri olan 
Mecburiyet romanında da, savaşın ortasında kalan bir adamın vicdanı ile mecburiyetleri arasında nasıl sıkışıp kaldığını anlatıyor. Aslında karakterin verdiği her kararın içinde ayrı bir huzursuzluk var. Ne yapsa eksik, ne yapsa yanlış gibi bir his… Stefan Zweig olaydan çok insanın içini anlatıyor. O kararsızlığı, korkuyu ve çaresizliği direkt hissediyorsun. Bence kitabın en etkileyici tarafı da bu. İnsanın bazen kendi hayatında bile ne yapacağını bilemezken, böyle bir durumda nasıl tamamen sıkışıp kalabileceğini çok net hissettiriyor.
Stefan Zweig ile okumaya başla. Her an her yerde en fazla 2 saatte bitireceğin veya ne zaman bitireceğinin bi önemi olmayan seni derinlere çeken bir birinden etkili ve düşündürücü birden fazla hikaye var.
İnsanların duygularını ve iç dünyasını anlatan bence muazzam bi yazar. Aşk, yalnızlık, pişmanlık ve psikolojik çatışmalar üzerine yoğunlaştığı klasiklerinden biri olan Mecburiyet romanında da, savaşın ortasında kalan bir adamın vicdanı ile mecburiyetleri arasında nasıl sıkışıp kaldığını anlatıyor. Aslında karakterin verdiği her kararın içinde ayrı bir huzursuzluk var. Ne yapsa eksik, ne yapsa yanlış gibi bir his… Stefan Zweig olaydan çok insanın içini anlatıyor. O kararsızlığı, korkuyu ve çaresizliği direkt hissediyorsun. Bence kitabın en etkileyici tarafı da bu. İnsanın bazen kendi hayatında bile ne yapacağını bilemezken, böyle bir durumda nasıl tamamen sıkışıp kalabileceğini çok net hissettiriyor.