Sümeye kıngır
@Sumeyekingir
Güneşi gülüşüne nasıl sığdırdın...ღ
Eda Avşin'in annesi...
Şu anda okuduğu kitap
MOMO'nun anlam arayışıDuygu ve Düşünce
Okuma alışkanlığı kazanmak isteyenlere tavsiyemdir. Duygusal terkedilmişlikle mücadele eden MOMO dünyaya karşı güvensiz, alaycı ve erken yaşta yetişkinleşmek zorunda kalmış bir çocuktur. Babası tarafından sevilmediğini düşünen annesinin onu terkettiğine içerleyen karakter, okuduğum her sayfada sanki bana şunu soruyor.
Bir insan sevgi görmeden büyürse hayata nasıl tutunur?
Siz tam soruyu cevaplayacakkken ortaya Mösyö İbrahim çıkıyor. Her şeye rağmen MOMO'yu bağrına basan, gittiği yolda arkasında duran kimi zaman ışık tutan MÖSYÖ İbrahim benim favorimdir.
Bir diğer önemli tema da mutluluk meselesidir. Kitapta mutluluk, insanların çoğu zaman düşündüğü gibi sahip olunan şeylerle ilişkilendirilmez. Daha çok hayatı kabul etme biçimiyle ilgilidir. Mösyö İbrahim'in bilgeliği burada yatar. Hayat kusurludur ama yine de sevilmeye değerdir.
Bu yüzden kitap, baba-oğul ilişkileri, yalnızlık, aidiyet ve sevginin dönüştürücü gücü üzerine kısa olmasına rağmen beklenenden daha derin bir eser olarak okunabilir.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Evet arkadaşlar Ahmet Ümit okumak isteyenler bu kitapla başlayabilir. Kısa ve 15 öyküden oluşan gayet akıcı olmasının yanında bazı hikayelerde keşke daha uzun sürse dedim. Bu kısmı biraz eleştirecem çünkü olay döngüsü bi tık zayıf kalmış. Tatmin etmeden, olay örgüsü bitiyordu.
Hele ki Ahmet Ümit kitaplarını okuyanlar bilir ki 
Agatha'nın Anahtarı diğer kitaplarının yanında çerez kalır. Herkese iyi okumalar dilerim.
Agatha'nın Anahtarı diğer kitaplarının yanında çerez kalır. Herkese iyi okumalar dilerim.
İnsanlığımı yitirmeden önce anlamanın ve anlaşılmanın imkansızlığını okuyup Yozo'nun varolmaya çalışma çabasını okurken kendimi sayfalarda kaybettim.
Kısa ve derin temalı bir kitap olmanın yanında çok daha evrensel bir sorgulama sunuyor.
Her birey kendi içinde ayrı bir bilinmezlik taşır. Yozo'nun trajedisi yalnızlığı değil, anlaşılmanın mümkün olduğuna olan inancını kaybetmiş olmasıdır. Roman boyunca insanlar arasında yaşamaya çalışır fakat hiçbir zaman onlarla gerçek bir bağ kuramaz. Yozo da kendisini anlaşılabilir biri olarak görmüyor. Daha en başından beri içinde taşıdığı yabancılık hissi, onu insanlardan uzaklaştırıyor.
Buna rağmen roman yalnızca umutsuzluğu anlatmıyor. . Çünkü insanlar çoğu zaman tamamen anlaşılmayı değil, görülmeyi isterler. Bir insanın bizi kusursuz biçimde anlaması mümkün olmayabilir fakat yanımızda kalması mümkündür. Belki de insan ilişkilerini anlamlı kılan şey budur. Anlaşılmanın eksikliği değil, eksikliğe rağmen kurulan bağlar. Bu yüzden roman bittiğinde geriye Yozo'nun yalnızlığından çok, hepimizin içinde taşıdığı o sessiz ve anlatılamayan oda kalıyor.
Kitap boyunca bir hikâye aradım; onu ancak Despina Anne ve Ebubekir Efendi’nin satırlarında bulabildim.
Kitab-ı Aşk benim için beklediğim yerden açılmadı. Adından dolayı beni içine çeken, karakterleriyle bağ kurduracak bir hikâye bekliyordum; fakat kitap boyunca daha çok aşkın düşüncesi ve anlamı anlatıldı. Bu yüzden okurken zaman zaman uzak kaldım. Ancak son sayfalarda Despina Anne ve Ebubekir Efendi’nin hikâyesiyle birlikte aradığım duyguyu hissettim. Belki de kitap boyunca peşinden gittiğim o ‘hikâye’, en sona saklanmıştı. Kitabı bitirdiğimde aklımda kalan şey büyük bir aşk değil; geç kalmış bir duygu ve buruk bir güzellik oldu.
İnsan insana ne kadar katlanabilir?
Birbiriyle alakası olmayan bir sürü insanın mecbur kaldıkları yerdir 72.Koğuş. Açlık, korku, aşağılanma… bunlar birikince insanın sabrı inceliyor. Birine katlanmak bazen merhamet değil, zorunluluk oluyor.
Ve o zorunluluk biraz daha zorlaşınca, o “katlanma” yerini şeye bırakıyor:
küçük küçük kırılmalara… sonra da sertleşmeye.
Bu söylediklerime uymayan bi karakter var ki...
Kaptan Ahmet aynı şartlara sıkışmış insanlara rağmen vicdanı ve merhametiyle ön plana çıkıyor. 72. Koğuş Ahmet kaptan sayesinde şaha kalkıyor.
Herkesin 'önce ben' dediği, hayatta kalmak için yanındakini ezmeye hazır olduğu o sefil yerde, Kaptan Ahmet tek başına bir ezber bozuyor. Sabrın bittiği insanların o bahsettiğim 'sertleşme' evresine geçtiği yerde o inadına merhameti seçiyor. Koğuştaki o çaresiz adamlara sadece ekmek vermiyor onlara unuttukları insanlıklarını hatırlatıyor. Fakat dünya ne yazık ki temiz kalplere göre bir yer değil. Paranın büyüsü koğuşa girince, Kaptan'ın o pamuk gibi sardığı adamlar birer birer canavara dönüşüyor. Finalde Kaptan’ı o koğuşun zemininde cansız yatarken gördüğümüzde canımız acıyor çünkü biliyoruz onu öldüren şey o sefalet değil o kadar kötülüğün içinde bile inatla korumaya çalıştığı o kocaman vicdanıydı.
