Bir insana salt kendi kendime yetemediğim için bağlıysam o kişi ancak bir can simidi olabilir. Aradaki bağın sevgiyle hiçbir ilgisi yoktur. Mantığa aykırı görünsede yalnız kalma becerisi, sevme becerisinin koşuludur.
Peki bir şey sormak istiyorum. İnsan bir başkasına ihtiyaç duyan bir varlık değil midir. Nasıl olur da sadece kendisiyle kendisine yetebilir, duygularımızın birçoğu, neredeyse hepsi bir başkasının varlığına ihtiyaç duymaz mı
Zaten kitapta kadınların erkeklerle erkeklerinde kadınlarla anlamlı olduğunu ancak çağdaş insanın diğer insanı bir meta olarak görüp ona değer biçmesi eleştiriliyor.
İnsanın yalnız kalma becerisinde altını çizdiği nokta ise yardım almama ve tek başınalığı benimseme her şeyi kendisinin yapması değil; birey olabilme, kendine yetebilme (bir başkasını herşey yapıp kendini hiç bir şey yapmaması ) süreci. İnsanın önce kendini sevmesi sonrası diğerlerine o sevgiyi yöneltmesini savunur.
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.