Belki 8 en fazla 9 yaşındayken. Anneannemlerde kalıyodum o zamanlar, annemler çalıştığı için bi kaç gün orda kalmak durumundaydım. Sabahları markete gider ekmek alırdım. Çok tatlı bi amca çalışırdı markette Allah rahmet eylesin baya bi oldu öleli. Öğlen çocuklarla dışarı çıkar oynardım. O zamanlar tabletim yoktu ya da çok fazla oyuncağım klasik sokakta büyüyen çocuklardandım. Bi gün yine markete ekmek almaya gittiğimde oyun arkadaşımın dedesiyle karşılaştım. Nasılsın kızım Asyayla nasıl oynuyosunuz diye öyle havadan sudan bana sorular soruyodu. Beyaz saçlı, tertemiz suratlı bi adamdı. Her gördüğümde gülüp teşekkür ederdim. Sürekli bana gofret verirdi. Bi gün yine markette denk geldiğimizden aynı sorulardan sordu. Sonra birden eliyle tişörtümün üstünden göğsümü sıkmaya başladı. İlk başta naptığını anlayamadım. Beni gıdıklamaya mı çalışıyodu? Hayır, iğrenç bi yüz ifadesi vardı. “Büyüyosun büyüyosun çok güzel olcaksın” demişti. Kalbim ağzımda nolduğunu anlamamıştım ama çocuk aklı bi şeylerden korktum. Bi daha ne markete gittim ne de o adamı görmek istedim. Ama sürekli parkta bi yerde beni sıkıştırıyo. Büyümüşsün diyip bana dokunuyodu. Korkumdan kimseye bir şey anlatamamıştım. Tüm ailemiz yakındı bide bu adamla kime ne desem nasıl desem anlatamadım. Şimdi bu kitabı okuyunca saatlerce ağladım. Keşke Körebe gerçek olsaydı. Evet biliyorum belki bi katilin gerçek olmasını istemek korkunç, ilkelce ama bende Ali gibi bunların hiçbir zaman değişmiyceğini böyle insanların tek tedavisinin ölüm olduğunu biliyorum. Bende küçüktüm, bende tacize uğradım. Ama hayatım boyunca bir meleğe asla zarar vermek için dokunmam. Normal bi polisiyeden daha çok kalbime, geçmişime dokunan bu kitap cidden benim için çok özel oldu. Belkide unuttuğum o korkak küçük kızı hatırlattı bana. Bilmiyorum insanlar bu illetten nasıl kurtulur, kurtulamaz zaten de. Bu korkunç nesil nasıl düzelir nerden başlar temizlenmeye bilmiyorum. Ama gerçekten insanlar olarak en iğrenç hayvan bizleriz. Ne sokaktaki uyuyan köpek ne fare yakalamaya çalışan kedi. İnsanoğlu bu hayattaki en korkunç yaratık.
Yine Ahmet Ümit’in o eşsiz kaleminden harika bir polisiyeydi. Sanırım artık Ahmet Ümit’i bırakamıycam.
·
532 Gösterim
1 Yorum
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.