Öncelikle neden böyle bir eser yazmak istenir?
Vefa duygusundan mı, yoksa herkesin gerçekleri bilmesi isteğinden mi?
Yoksa kitabın adında da belirtildiği gibi bir dehanın katledilişinin verdiği derin acıdan mı?
Kitap, bu sorularla başlayan bir gerekçeyle açılıyor ama ne kadar yazılsa da hep eksik kalıyor gibi…
Ne büyük acı, ne büyük haksızlık, ne büyük ihanet.
Yeşil mürekkebiyle yazdığı birbirinden güzel eserlerine geliyor sıra.
En çok da Kuyucaklı Yusuf’a…
Aydın hapishanesinde geçen yıllarına tanık oluyoruz; orada Kuyucaklı Yusuf’la tanışma hikâyesini ve ardından o eşsiz romanın yazılış sürecini dinliyoruz.
Dostlarının anlattıklarından biliyoruz onu.
Ama en çok Aziz Nesin’in sözleri vuruyor insanın kalbine:
“Onu teşhis eden iki kişiden biri bendim,” diyor.
“Haki gömleği ve lacivert kazağından tanıdım.”
Siz gözlük kabınızda ne taşırsınız bilmem ama Sabahattin Ali,
Aragon’un Gül ile Muhabbet Çiçeği şiirinden bir dörtlük taşıyordu.
Canınızı tehlikede görüp ülkenizden ayrılmak zorunda kalsanız,
çantanıza ne koyardınız siz?
O, Yevgeni Onegin’i ve Balzac’tan Modeste Mignon’u koymuştu çantasına.
Ve Puşkin gibi, gencecik yaşında koparılmıştı dalından.
Sabahattin Ali üzerine çok şey okudum,
onunla ilgili oyunlar da izledim.
Şimdi Bir Deha Muharrir ile o yıllara bir kez daha döndüm.
Toplumcu gerçekçi tüm yazarlarımızı bir kez daha saygıyla andım;
elini taşın altına koymaktan çekinmeyen,
eli sadece kalem tutan bu cesur insanlardan korkan
kötülüğe ve siyasete bir kez daha öfkelendim.
Kitabımı adının verildiği bir parkta okumak,
adıyla anılan bir caddede yürürken taşımak…
Evrenin bana sunduğu en cömert armağanlardan biriydi.
Ne diyordu canım Sabahattin Ali:
“Başın öne eğilmesin!”
Asla!
Yeşil mürekkebin hiç kurumayacak.
Bu onurlu anıyı yaşattıkları için
Ufuk Karaman’a ve yayınevine teşekkür ederim.
·
138 Gösterim
2 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
