Aruoba’yı okurken sanki biri içimdeki karmaşayı anlayıp kelimelere dökmüş gibi hissettim.
Kendimle, içimdeki o sessiz benle yüzleştim.
Bazı cümleler öyle derin geldi ki, altını çizmedim içimde yankılanmalarına izin verdim sadece.
Okudukça fark ettim ki, en zor yolculuk insanın kendi içine yaptığı yolculukmuş.
“İnsan, kendine dönmedikçe hiçbir yere varamaz.”
Oruç Aruoba