Baba Evi’ni okurken, yoksulluğun, gururun ve aileyle kurulan o karmaşık bağların insanı nasıl şekillendirdiğini çok net hissettim. Orhan Kemal’in sade dili, bana büyük cümlelerle değil, sessiz ama derinden işleyen bir gerçeklikle dokundu. Her sayfada, kendi geçmişinden kaçarken aslında ona geri dönen bir gencin iç sesi yankılanıyor. Baba figürüyle yaşanan çatışma, sadece bir baba-oğul hikâyesi değil; aynı zamanda insanın kendini bulma çabası. Okudukça, onun öfkesinin altında bir hayal kırıklığı, sessizliğinin altında da bir umut kırıntısı olduğunu fark ettim. Bu yüzden kitap bana kendi içimdeki “baba evi”ni düşündürdü çocukluğumun, aidiyet duygusunun, kimi zaman da kırgınlığın yankılandığı o yerleri. Orhan Kemal’in en güzel tarafı şu: Ne kadar yoksul, ne kadar zor koşullar içinde olursa olsun, karakterlerinde hep bir direnme, bir tutunma hali var. Sanki diyor ki: “İnsan, ne olursa olsun, yaşamaktan vazgeçmemeli.”
·
7 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.