Jose Saramago'nun Körlük'ünü büyülenmişcesine okuduktan sonra devam kitabı olan Görmek'i büyük beklentilerle okumaya başladım. Fakat sayfalar ilerledikçe kitap ile aramızda sevgi-nefret ilişkisi gelişti.
Saramago belli ki bu kitapta bizi boğmak istemiş. Ve ben kelimeler arasında sıkıştım, boğuldum. Öncelikle okuması çok zor. Noktalama işaretleri yok, paragraf başı yok. Bir yerde kaybolsan "Kim ne dedi ya şimdi?" diye düşünüyorsun.
Boğulurken toplumsal travmalarım tetiklendi. Siyasiler halk üzerinde planlar yaparken "Of bu insanlar size ne yaptı ya!!" diye bağırmak istedim.
Saramago bizi rahatsız etmek istemiş ve ben çok rahatsız hissettim. Bu kitapta boğuluyor hissetmem, gerilmem, siyasiler planlar yaparken midemin bulanması Saramago'nun ne kadar iyi bir yazar olduğunun ispatı adeta.