“Yaprak Dökümü”nü ilk kez okuduğumda, sadece bir ailenin çöküş hikâyesini değil, insanın içindeki değerlerin nasıl yavaş yavaş eriyebildiğini de gördüm. Reşat Nuri’nin dili sade ama o kadar dokunaklı ki, satırlar arasında ilerlerken hem Ali Rıza Bey’in hem de ailesinin acılarını kalbimde hissettim.
Roman boyunca beni en çok etkileyen şey, babanın onurlu duruşu ile dünyanın hızla değişen yüzü arasındaki çatışmaydı. Ali Rıza Bey’in dürüstlüğü, inançları, eskiye bağlılığı bir yandan saygı uyandırıyor, bir yandan da insana hüzün veriyor. Çünkü o değerlerin bu yeni dünyada yavaş yavaş “işe yaramaz” hâle geldiğini görmek, beni gerçekten üzdü.
Her bir çocuğun yaşadığı savrulma, sanki birer yaprağın daldan kopuşu gibiydi. Özellikle aile bağlarının zayıfladığı sahnelerde, içimde bir ağırlık hissettim. Belki de bu yüzden romanın adı bu kadar yerinde: çünkü her bir kayıp, her bir yanlış, aile ağacından düşen bir yaprak gibi.
“Yaprak Dökümü”, bana göre sadece bir dönemin değil, her dönemin hikâyesi. Hangi çağda yaşarsak yaşayalım, değerlerimizi korumakla hayata uyum sağlamak arasındaki o ince çizgi hep var. Reşat Nuri, bu dengeyi öyle ustalıkla anlatmış ki, kitabı bitirdiğimde bir süre sessiz kaldım — çünkü içimde hâlâ o dağılmış ailenin sesi yankılanıyordu.
Son sayfayı kapattığımda düşündüm: Biz de bazen kendi “yaprak dökümümüzü” yaşamıyor muyuz?
Kitaplı günler sevgili okurlar
·
31 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.