“ “Eskilerin Diliyle “ “Şiir
Kitabın sayfalarını çevirdikçe, yüzlerce yıl öncesinin kalp çarpıntılarını duyuyorsun; bir aşık, bir derviş, bir ozan…… Hepsi aynı ateşle yanmış. Fark şu: Biz artık o ateşi bilimle, felsefeyle, psikolojiyle tanımlıyoruz; onlar ise sözcüklerle, nefesle, türküyle anlatmış.
Kitap ortalama bir derleme ne çok büyüleyici, ne de zayıf. Ama insana o eski sözlerin içindeki ruh hala geçerliymiş gibi hissettiriyor. Ozanların dilinde aşk, bir sevdanın yanından geçip Tanrı’ya uzanıyor; dünyeviyle ilahi iç içe geçmiş. O saf, arı duyguların ardında hep aynı insan var seven, özleyen, bekleyen, sitem eden. Zaman değişmiş ama kalp hala aynı nabızla atıyor.
“İnsanın sıkıntıları hiç değişmiyor” . Bin yıl önceki ozan da aynı yalnızlıktan yakınıyor, aynı vuslatsızlıktan dem vuruyor. Bugün bir mesaj gönderemediğimizde hissettiğimiz şeyle, o zaman bir haber alamamanın acısı aynı kökten geliyor.
Sonuç olarak ; insanın tabiatı hiç değişmiyor . Aşkın, özlemin, acının bin yıl önce de aynı tınıyla söylendiğini duyuyorsun. Ve o anda fark ediyorsun insanlık ilerlemiş, teknoloji gelişmiş ama kalp hala ilk ozanın sazındaki tınıda çarpıyor.
·
52 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.