Puan vermedi·904 syf.··
Beğendi
·2025 49. kitabı
·29 günde okudu
·Okunma: 23 Ekim 2025 00:34
Çok çok derin bir kitap... İçeriği nedir? Liberalizm, ateizm, nihilizm ve tabii ki 
Fyodor Dostoyevski denilince akla gelen ilk şeylerden biri olan insan psikolojisi... bunların hepsi çok derin bir şekilde işlenmiş.
Konuya direkt liberalizm demek aslında biraz yanlış, bu ifade sadece içini yansıtmayan kapak işlevi görüyor. Çünkü kitapta sözü geçen Pyotr Stepanoviç, liberalizm adı altında aslında kendi çıkarlarını önemseyen, manipülasyonu çok iyi kullanan, yalan söyleyerek herkesi istediği yola sokup aynı yöntemle işlerden çok iyi sıyrılabilen, kendine hakaret eden bir insanı kurduğu örgütü ihbar edeceği yalanıyla yine örgüt üyelerine öldürten bir karakter. Kitabın bir bölümünde bu tarz insanlar hakkında çok doğru bir yorum vardı ve şöyle diyordu "... hatta tam bunların istediği türden bir reform yapılsa ve ülke birdenbire çok zengin, çok mutlu olsa, ilk onlar korkunç bir şekilde mutsuzluk duyar. O zaman nefret edecekleri, küçük görecekleri, aşağılayıp alay edecekleri kimse kalmaz çünkü! " Ne kadar da doğru, öyle değil mi?
Nikolay Vsevolodoviç-Stavrogin, romanın en nihilist karakteri sanırım. Neye inanacağını bilmiyor, bazen aslında doğru şeyleri savunuyor ama yanlışın da önüne geçmek için herhangi bir hamlede bulunmuyor. Kadınlarla çok karmaşık ilişkileri var, valinin kulağını ısırmak gibi pek çok ilginç anları ve pek çok düellosu var. Yaptığı şeylerden pişman ama pişman olduğunu kendine itiraf edemeyecek kadar da korkak, onu tam anlamıyla ifade edebilmek için ise "boşlukta" kelimesini tercih ederim. Mutluluk nedir bilmiyor ama çok da aradığı söylenemez. Kirillov ile konuşurken ona " İnsanoğlu mutlu olduğunu bilmediği için mutsuz; yalnızca bu nedenle mutsuz. " deyip aslında herkesin iyi olduğunu söylediğinde kendi işlediği suçlardan gizli örnek vererek onların da mı iyi olduğunu soruyor. Aslında burada sorguladığı kendisi... İyi miydi peki? Evet ya da hayır demek zor ama en azından kendine "iyi" deyip kötülük peşinden koşanlardan olmadı...
Kirillov, Fyodor Dostoyevski 'nin Tanrı inancını sorgulayışının bu romandaki neferi diyebiliriz. İnsanın Tanrılaşabileceğine inanan ve bu uğurda intihar ederek Tanrı'nın yok olduğunu ispat edeceğini düşünen karakter ve aynı zamanda insanların yüzsüzlüklerini yüzlerine(!) karşı mükemmel bir şekilde haykırıyor. İnancını bir kenara bırakırsak romanın en sevdiğim karakteri olabilir.
Stepan Trofimoviç hesapta aydın, dönemin profesörlerinden ve Varvara Petrovna'nın kölesi olmuş durumda, hatta daha kötü bir kelime bile kullanılabilir. Onun kısımlarını okurken bir insan bunu kendine neden yapar demekten kendimi alamadım.
Şatov, insanın ancak inançla yaşayabileceğini savunur ve inanmak ister. En dürüst karakterlerden ve bu tabii ki dürüst olmayanlar tarafından göreceği muameleyi az çok tahmin etmenize yardımcı olur bu dürüstlüğü.
Fyodor Dostoyevski 'nin karakterleri anlatmakla bitmeyecek yine ve yine tüm karakterler psikolojik olarak mükemmel işlenmiş, olayları anlatırken karakterlerin ruhunu şahane bir şekilde yansıtması eserlerini devleştiriyor.
Genel araştırmalarım sonucu edindiğim birkaç bilgiyi de eklemek istiyorum;
Aslında kitap farklı bir isimle yazılıyormuş ancak o dönemde meydana gelen, bir örgüt lideri Sergey Neçayev'in kendi grubundaki bir öğrenciyi öldürmesinden çok etkilenen Fyodor Dostoyevski yazılarına bu şekilde yön verir ve 
Ecinniler açığa çıkar.
Kitabın ikinci kısmından sonra Stavrogin'in 14 yaşındaki bir kıza tecavüz ettiğini anlatan bir bölüm yayınlanmak istenmemiş, Fyodor Dostoyevski burayı değiştirip tekrar gönderdiyse de kabul edilmemiş( kitabın sonuna bu bölümü eklemişler). Kitaba o şekilde devam edilmiş ve bana göre Stavrogin bu yüzden biraz daha silik kaldı, asıl karakter o olmasına rağmen.
Kitabın adının gerçek anlamıyla değil insanların cinleşmiş, şeytanlaşmış olanlarını anlattığını söylemeye çok da gerek yok ama adını yine de İncil'de geçen domuzların içine girmiş ecinnilerden aldığınını belirtmek gerekir. Yine bununla alakalı bölüm şahaneydi, muhteşem bir benzetme yapmış Fyodor Dostoyevski
Keyifli okumalar
Fyodor Dostoyevski denilince akla gelen ilk şeylerden biri olan insan psikolojisi... bunların hepsi çok derin bir şekilde işlenmiş.
Konuya direkt liberalizm demek aslında biraz yanlış, bu ifade sadece içini yansıtmayan kapak işlevi görüyor. Çünkü kitapta sözü geçen Pyotr Stepanoviç, liberalizm adı altında aslında kendi çıkarlarını önemseyen, manipülasyonu çok iyi kullanan, yalan söyleyerek herkesi istediği yola sokup aynı yöntemle işlerden çok iyi sıyrılabilen, kendine hakaret eden bir insanı kurduğu örgütü ihbar edeceği yalanıyla yine örgüt üyelerine öldürten bir karakter. Kitabın bir bölümünde bu tarz insanlar hakkında çok doğru bir yorum vardı ve şöyle diyordu "... hatta tam bunların istediği türden bir reform yapılsa ve ülke birdenbire çok zengin, çok mutlu olsa, ilk onlar korkunç bir şekilde mutsuzluk duyar. O zaman nefret edecekleri, küçük görecekleri, aşağılayıp alay edecekleri kimse kalmaz çünkü! " Ne kadar da doğru, öyle değil mi?
Nikolay Vsevolodoviç-Stavrogin, romanın en nihilist karakteri sanırım. Neye inanacağını bilmiyor, bazen aslında doğru şeyleri savunuyor ama yanlışın da önüne geçmek için herhangi bir hamlede bulunmuyor. Kadınlarla çok karmaşık ilişkileri var, valinin kulağını ısırmak gibi pek çok ilginç anları ve pek çok düellosu var. Yaptığı şeylerden pişman ama pişman olduğunu kendine itiraf edemeyecek kadar da korkak, onu tam anlamıyla ifade edebilmek için ise "boşlukta" kelimesini tercih ederim. Mutluluk nedir bilmiyor ama çok da aradığı söylenemez. Kirillov ile konuşurken ona " İnsanoğlu mutlu olduğunu bilmediği için mutsuz; yalnızca bu nedenle mutsuz. " deyip aslında herkesin iyi olduğunu söylediğinde kendi işlediği suçlardan gizli örnek vererek onların da mı iyi olduğunu soruyor. Aslında burada sorguladığı kendisi... İyi miydi peki? Evet ya da hayır demek zor ama en azından kendine "iyi" deyip kötülük peşinden koşanlardan olmadı...
Kirillov, Fyodor Dostoyevski 'nin Tanrı inancını sorgulayışının bu romandaki neferi diyebiliriz. İnsanın Tanrılaşabileceğine inanan ve bu uğurda intihar ederek Tanrı'nın yok olduğunu ispat edeceğini düşünen karakter ve aynı zamanda insanların yüzsüzlüklerini yüzlerine(!) karşı mükemmel bir şekilde haykırıyor. İnancını bir kenara bırakırsak romanın en sevdiğim karakteri olabilir.
Stepan Trofimoviç hesapta aydın, dönemin profesörlerinden ve Varvara Petrovna'nın kölesi olmuş durumda, hatta daha kötü bir kelime bile kullanılabilir. Onun kısımlarını okurken bir insan bunu kendine neden yapar demekten kendimi alamadım.
Şatov, insanın ancak inançla yaşayabileceğini savunur ve inanmak ister. En dürüst karakterlerden ve bu tabii ki dürüst olmayanlar tarafından göreceği muameleyi az çok tahmin etmenize yardımcı olur bu dürüstlüğü.
Fyodor Dostoyevski 'nin karakterleri anlatmakla bitmeyecek yine ve yine tüm karakterler psikolojik olarak mükemmel işlenmiş, olayları anlatırken karakterlerin ruhunu şahane bir şekilde yansıtması eserlerini devleştiriyor.
Genel araştırmalarım sonucu edindiğim birkaç bilgiyi de eklemek istiyorum;
Aslında kitap farklı bir isimle yazılıyormuş ancak o dönemde meydana gelen, bir örgüt lideri Sergey Neçayev'in kendi grubundaki bir öğrenciyi öldürmesinden çok etkilenen Fyodor Dostoyevski yazılarına bu şekilde yön verir ve Ecinniler açığa çıkar.
Kitabın ikinci kısmından sonra Stavrogin'in 14 yaşındaki bir kıza tecavüz ettiğini anlatan bir bölüm yayınlanmak istenmemiş, Fyodor Dostoyevski burayı değiştirip tekrar gönderdiyse de kabul edilmemiş( kitabın sonuna bu bölümü eklemişler). Kitaba o şekilde devam edilmiş ve bana göre Stavrogin bu yüzden biraz daha silik kaldı, asıl karakter o olmasına rağmen.
Kitabın adının gerçek anlamıyla değil insanların cinleşmiş, şeytanlaşmış olanlarını anlattığını söylemeye çok da gerek yok ama adını yine de İncil'de geçen domuzların içine girmiş ecinnilerden aldığınını belirtmek gerekir. Yine bununla alakalı bölüm şahaneydi, muhteşem bir benzetme yapmış Fyodor Dostoyevski
Keyifli okumalar
·
903 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.