Kazuo Ishiguro ( 1954 - Japonya
Ama 5 yaşında İngiltere’ye taşınmış
Eser Yayın Yılı :2005
2017 Nobel Edebiyat Ödülü
Gerekçe: “dünyayla hayali bir bağ kurma duygusunun altındaki uçurumu açığa çıkardığı” için
Ishiguro, insanın dünyaya ait olduğunu sanma duygusunu anlatır — ama sonra bu duygunun ne kadar kırılgan ve geçici olduğunu bize hissettirir.
Yani,, insanların yaşarken kendilerini dünyaya ait hissetme, anlam bulma, bir yere ait olma çabasını anlatıyor. Ama Ishiguro’nun karakterleri genelde bu bağın tam gerçek olmadığını, yani kendilerini kandırdıklarını ya da gerçeği bastırdıklarını fark ederler.
Onlar, dünyaya sanki aitmiş gibi yaşarlar — ama içlerinde hep bir kopukluk, bir boşluk, bir yabancılık vardır.
Eser, distopya ile duygusal gerçekçiliği birleştiren türünün nadir örneklerindendir.
Beni Asla Bırakma’da bu “dünyayla hayali bağ kurma duygusu” anlatılmış,
1. Hailsham ve Masumiyet Dünyası
Romanın başında karakterler, dış dünyadan kopuk ama düzenli bir okulda büyürler.
Onlara öğretilen değerler, sanat, sağlık, arkadaşlık — hepsi “normal bir hayatın” parçaları gibi görünür.
Ama bu aslında yapay bir dünyadır.
Yazar, okuru bu sıcak, nostaljik atmosferle tanıştırırken alttan alta şu soruyu hissettirir:
“Gerçekten ait oldukları bir dünya var mı, yoksa sadece onlara verilmiş bir hayal mi yaşıyorlar?”
Bu “hayali bağ”, yani onların kurdukları güvenli, anlamlı dünya duygusu, aslında romanın kalbidir.
2. Gerçeğin Yavaşça Belirmesi
Ishiguro, gerçeği bir anda değil, yavaş yavaş açığa çıkarır.
Kahramanlar, tıpkı biz insanlar gibi, gerçeği tam bilmeden yaşamayı sürdürürler.
Bir yandan umut ederler, bir yandan da içten içe bir şeylerin yanlış olduğunu hissederler.
Yani, onlar dünyaya bir “bağ” kurarlar — ama bu bağın altı boştur.
Bu, tam da Nobel gerekçesindeki “uçurum”dur.
3. Bağın Kopuşu ve Kabullenme
Roman ilerledikçe karakterler o hayali dünyanın sınırlarına çarpar.
Ama direniş ya da öfke yerine genellikle bir sessiz kabullenme vardır.
Çünkü Ishiguro’ya göre insan, çoğu zaman gerçeğin acısına rağmen, anlamlıymış gibi davranmaya devam eder.
Bu yönüyle roman, hem bir insanlık alegorisi hem de bir varoluş hikâyesidir:
Beni Asla Bırakma, bize şu derin duyguyu hissettirir:
Gerçek ne kadar sert olursa olsun, insan, yine de sevgiyle, dostlukla, anılarla o “bağ”ı sürdürmeye çalışır.
“Belki dünyayla kurduğumuz bağlar biraz hayalîdir, ama yine de onları sevgiyle sürdürmek bizi insan yapar.”
Daha önce okuduğum hem Camus’de hem Ishiguro’da umut yoktur ama çaresizlik de yoktur.
İkisi de “büyük anlam”ın olmadığını bilir, ama “küçük anlam”lara — sevgiye, anılara, dostluğa — tutunur.
Bu yüzden Beni Asla Bırakma, karanlık bir hikâye gibi görünür ama özünde derin bir insan sevgisi taşır.
Camus: “Yaşam anlamsızdır, ama yaşamak güzeldir.”
Ishiguro: “Gerçek acıdır, ama insan hâlâ sevebilir.”
Spoiler;
Yazarın sade bir dil kullanıp karakterleri gündelik hayattaki gibi samimi konuşturması beni esere bağladı . kılıyor fakat onların verilen koşullara baş kaldırmayıp sakin ve soğuk bir şekilde kabul etmeleri beni incitti.
Katy, Ruth, ve Tommy ilişkisi naturel ve sade bir şekide etkileyici idi. Eserin ruhundaki sessin kabulleniş unutulmaz . Yazarın diğer eserlerini de okumak istiyorum
·
115 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
