“Ben ben değilim artık. Her şey olan boşluğun etrafında dönen atomlardan biriyim sadece.”
Bu cümle, Mösyö İbrahim ve Kuran’ın Çiçekleri kitabının özünü adeta içinde taşıyor: kendini arayan insanın, evrenin kalbinde yankılanan o kadim sorusunu. Éric-Emmanuel Schmitt, kısa ama derin bu anlatısında, ruhun dönüşümünü sade bir bilgelikle sunuyor.
Romanın merkezinde küçük Momo ve bilge Mösyö İbrahim var. Aralarındaki ilişki, nesillerin, dinlerin ve kültürlerin ötesinde bir bağa dönüşüyor. Momo’nun gözünden Mösyö İbrahim, sadece bir bakkal değil; hayatın anlamını fısıldayan, sessiz bir öğretmen. Onun gülümseyişi, “suskunluğun içinde çiçek açan bir bilgelik” gibi metnin her yerine sinmiş.
Kitabı bir solukta okudum. Belki hızlıydım; oysa Mösyö İbrahim’in felsefesi yavaşlığın, farkındalığın ve şükrün üzerine kurulu. Ama bazen kalp, sayfalar arasında acele eder; çünkü orada bir yerlerde kendini arayan insanın sesi vardır. Ben de o sesi duydum:
“Verdiğin sonsuza dek senindir; sakladığında ebediyen yitmiştir.”
Bu cümle, kitabın kalbini temsil ediyor. Varlığın özü, sahip olmakta değil, paylaşmakta saklı. Sevgi, paylaşıldıkça çoğalan bir ırmak gibi; bütün kolları aynı denize dökülen yegâne bir ırmak. Biz ise o ırmağın damlalarıyız — birlikte akıyor, birlikte var oluyoruz.
Schmitt’in hikâyesi sadece bir dostluk öyküsü değil, aynı zamanda ruhsal bir yolculuk. Satır aralarında Hallâc-ı Mansûr’un “En-el Hak” deyişinin yankısını duymak mümkün. Kendini Tanrı’da eritmek, hakikati kendi derisinde duymak… Bu fikirler, Mösyö İbrahim’in huzurlu teslimiyetiyle birleşince metin mistik bir derinliğe ulaşıyor. Belki de yazar, “Tanrı’dan bir iz taşıyan o küçük parıltı”nın her birimizde bulunduğunu hatırlatmak istiyor.
Ve zihnimde Haluk Bilginer’in sesi yankılandı:
"Zerre içinde zerreyim, ben kendimi bilmez miyim?”
Belki de kitabın en büyük öğretisi bu: kendini bilmek. Ama aynı zamanda şunu da sorgulatıyor — “belki de bilmektir yanılgı.” Çünkü bazen insanın kendini bulması, önce kendini kaybetmesinden geçer.
Mösyö İbrahim ve Kuran’ın Çiçekleri, dinin, sevginin ve insan olmanın özünü arayanlara hitap eden bir kitap. Yavaşlık, sadelik ve içsel huzur üzerine kurulu bu hikâye, okuyucunun kalbinde uzun süre yankılanıyor.
Belki mutluluk, Mösyö’nün dediği gibi, büyük şeylerde değil;
bir bilgenin tebessümünde,
bir kitap sayfasının kenarında,
ya da kendi iç sesimizin yankısında gizlidir.
·
63 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.