Hani bazı kitaplarda yazılan hikâyeleri okuduğunuzda boğazınızda düğüm kalır ya işte tam da öyle bir etki yaratacak kitapla karşı karşıyayız. Sayfa sayısı az olmasına rağmen içerik olarak yoğun bir atmosfere sahip.
Aylin Balboa’yı herkes Bu Hikâye Senden Uzun Osman isimli kitabından tanıyor zaten. Bu kitabının da ondan yana kalır yanı yok. Yazar kitabını kendisine özgü sesiyle, adeta acıyla dalga geçercesine bıçkın ve muzip bir anlatımla okuyucuya sunuyor. Kitabın sayfalarının arasına serpiştirilmiş ‘beklemek’, ‘geçmişle hesaplaşma’, ‘yaşamın insan üzerinde bıraktığı kırılganlıklar’, ‘yalnızlık’ gibi temalar hikâyelerinde ustaca işlenmiş. Dili de oldukça sade ve akıcı olduğu için sayfa sayısına göre oranladığımızda bir çırpıda okunup bitirilebilecek bir eser olmasına rağmen sizde bırakacağı etki oldukça ağır olacaktır.
Duygu yoğunluğu fazla olan bu eserde öyküler kısa olmasına rağmen derin bir etki bırakacak şekilde klişelere düşmeden okuyucuyla buluşuyor. Ayrıca kullanmış olduğu hüzünlü mizah karışımını dengeleyerek kendine has üslubuyla da güçlendiriyor. Okuduğunuz her öyküdeki bazı cümleler zihninizin derinliklerinden size sesleniyor: “Bazı ateşler sönmez, biz sadece alışırız sıcaklığına.”
Kitabın negatif yönlerine de değinecek olursak bazı öyküler yarım kalmış hissi veriyor. Yazar bir sonraki kitabında bu şekildeki öykülerin devamını getirir mi, meçhul…
Sonuç olarak adından da anlaşılacağı üzere bu kitap sönmek bilmeyen bir iç yangının etrafında dönüyor. Kitaptaki öyküler, hem bireysel hem toplumsal bir kayıp hissi üzerinden ilerliyor. Bu yönüyle Balboa, hem kentli yalnızlığın sesi hem de kadın deneyiminin içsel yankısı olmayı başarıyor.
Keyifli okumalar dilerim…
·
991 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.