İnsanın en büyük savaşı, kendisiyle olandır.Edebiyat
Faust gerçekten büyük bir eser ama bazen öyle bir “kutsal kitap” havasında anlatılıyor ki, okur üstünde bir beklenti baskısı oluşturuyor. Şimdi şu abartı perdesini kaldırarak da kitabın hakkını nasıl verebileceğimize bakalım;
Evet Faust; insanın bilgiye, güce ve anlam arayışına dair yazılmış önemli ve ünlü trajedilerden biri. Kısaca anlatmak gerekirse; kendisi huzur bulamamış bir bilgin ve ruhunu şeytana satarak aradığı mutluluğu bulmak istiyor.
Kitabın ilk yarısı derin bir sorgulamaydı benim için. İnsan neyi arar? Bilmek mi yaşamak mı daha kıymetli? Ama ikinci yarıdaki mitolojik yoğunluk -tanrılar, periler, semboller ve her türlü karakterin bir şekilde araya sıkıştırılması- bu felsefi derinliği biraz gölgeledi. Hikayenin özündeki sade sorgulama, o kalabalığın içinde kaybolmuş gibiydi. Sanki Faust’un içsel arayışı, bir anda tiyatral bir karmaşaya dönüşüp ruhunu kaybetti.
İnsanın kurtuluşu, şeytanla pazarlıkta değil; kendi hatalarını anlayıp iyiliği yeniden seçebilmesinde. Çünkü hiçbir düşüş sonsuz değil.
Bir de şunu söylemeden geçemeyeceğim: Faust, çok sık “okunması gereken, edebiyatın zirvesi” gibi öneriliyor. Evet, derinliğiyle büyük bir eser ama her okurun içine işleyebilecek bir kitap değil. Yani herkesin aynı tutkuyla bağlanabileceği bir metin değil hatta bazı kısımları, özellikle ikinci yarısı, sabır istiyor. Belki Faust’u anlamak kadar, onunla yorulmak da bu yolculuğun bir parçasıdır diye düşünürsek biraz kurtarabiliriz durumu.
Kitabı bitirince şunu düşündüm sadece; işlenen günahların ne kadarında vardı ki şeytanın payı? İnsanın açgözlülüğü doğurmuyor mu günahları peşi sıra kendiliğinden? Bu yüzden en büyüğü değil midir savaşların, kendisiyle olan insanın?
·
319 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
