Kaybolmanın sessizce kabullenişi...
Tarık Tufan ’ın 
Kaybolan kitabını okurken aslında bir hikâyeyi değil, kendimde uzun zamandır adını koyamadığım bir sessizliği takip ediyormuşum gibi hissettim. Bu kitap öyle yüksek sesli bir anlatı değil, kimseye bir şey ispat etmeye çalışmıyor, hatta aramıyor bile sadece olanı olduğu gibi bırakmayı bilen bir yüzleşmenin kitabı.
Tarık Tufan karakterlerini anlatmıyor, bırakıyor. Okur olarak biz onlara yaklaşıyoruz, bazen mesafe koyuyoruz, bazen yakından tanıdığımız duygularla istemeden içlerine sızıyoruz. Hayatın kenarında duran insanların geçip giden zamana bakışlarını okurken, kendi içimde “kabullenmek” kelimesinin aslında ne demek olduğuna yeniden döndüm. Kabullendiğim yerlerde bile bir eksiklik, eksik kalan yerde bile tuhaf bir tamamlanmışlık duygusu vardı.
Bu kitap kaybolmayı dramatik bir felaket gibi değil, insanın kendini yeniden yazabilmesi için doğal bir geçiş hali gibi sunuyor. Abartı yok, sarsıntı göstermek için çaba yok. Anlatının gücü, tam da o sakinlikte saklı. Bazen en büyük dönüşümün sessizlikte olduğunu bir kez daha hatırlattı bana.
Okurken kendime şunu sordum: “Kaybolmak bazen hiç direnmeden izin vermek değil midir zaten?”
Tarık Tufan bu soruyu cevaplamıyor. Ama cevabın zaten içimde olduğunu hissettiriyor.
Keyifli okumalar dilerim.
Tarık Tufan ’ın Kaybolan kitabını okurken aslında bir hikâyeyi değil, kendimde uzun zamandır adını koyamadığım bir sessizliği takip ediyormuşum gibi hissettim. Bu kitap öyle yüksek sesli bir anlatı değil, kimseye bir şey ispat etmeye çalışmıyor, hatta aramıyor bile sadece olanı olduğu gibi bırakmayı bilen bir yüzleşmenin kitabı.
Tarık Tufan karakterlerini anlatmıyor, bırakıyor. Okur olarak biz onlara yaklaşıyoruz, bazen mesafe koyuyoruz, bazen yakından tanıdığımız duygularla istemeden içlerine sızıyoruz. Hayatın kenarında duran insanların geçip giden zamana bakışlarını okurken, kendi içimde “kabullenmek” kelimesinin aslında ne demek olduğuna yeniden döndüm. Kabullendiğim yerlerde bile bir eksiklik, eksik kalan yerde bile tuhaf bir tamamlanmışlık duygusu vardı.
Bu kitap kaybolmayı dramatik bir felaket gibi değil, insanın kendini yeniden yazabilmesi için doğal bir geçiş hali gibi sunuyor. Abartı yok, sarsıntı göstermek için çaba yok. Anlatının gücü, tam da o sakinlikte saklı. Bazen en büyük dönüşümün sessizlikte olduğunu bir kez daha hatırlattı bana.
Okurken kendime şunu sordum: “Kaybolmak bazen hiç direnmeden izin vermek değil midir zaten?”
Tarık Tufan bu soruyu cevaplamıyor. Ama cevabın zaten içimde olduğunu hissettiriyor.
Keyifli okumalar dilerim.·
472 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.