Hayattan intikamını, yaşamını ona zehir edenlerden almak yerine onların kendinden beklediğini,hatta daha fazlasını vererek almayı seçen, melankolik ama bir o kadar da taş kadar hissiz, güzelliğini en zehirli sermayesi olarak kullanmayı seçen bir kadının öyküsü. Şebnem’in hayattaki en büyük kırgınlığı, kabuk bağlasa da en ufak darbede kanamaya başlayan yarası… Ona benzemekten hem nefret ettiği hem de hayran olmaktan kendini alamadığı, hayatlarını tepetaklak ederken büyük bir bencillik sergileyerek onu yüzüstü bırakan annesine duyduğu öfke, kocası Osman’a duyduğu öfke , babasına karşı hissettiği hisler kitabın domino taşı diyebilirim. Babasının ailesi tarafından her zaman annesine benzemekle ‘aşağılanan’ karakter, herkese ondan bekleneni vermek için kollarını sıvarken hayatta verdiği yanlış kararların altında ezilmekten bir an bile korkmuyor. Esasen onu hayatta tutan da bu korkusuzluğu anlatıyor.
Her şeyin ötesinde roman; içinde yaşadığımız toplumun çürümüşlüğünü, sınıflar arasındaki farklara rağmen acının bir ölçütünün olmadığını, güç ve para gibi unsurların bir çocuğun hayatındaki travmaları silmek için yeterli olamayacağını, kadının nesneleştirildiği, nesneleştirilirken yaşadığı felaketlerin içinde bile bir masa bacağı kadar değersizleştirildiği bir toplumda yaşamanın bizlerde yarattığı ıstırabı bir kez daha gözler önüne serdi. Dikkatimi çeken önceki kitabında hikayeyi üzerinden kurduğu Şebnem, bu kitapta anlatıcı olmasına rağmen ismi hiç verilmemiş, Şebnem’in adını bu kitapta hiç anmıyor yazar. Bu detay bile kadının adının olmadığını yüzümüze çarpmak istiyordu sanki…
·
381 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.