Potrede Saklı Kalp
Oscar Wilde’ın bu romanı, güzelliğin ve aşkın gölgesinde kaybolan bir ruhun hikâyesidir.
Bir ressamın kalbi, bir genç adamın güzelliğine tutulur.
Basil Hallward, Dorian Gray’in yüzünde neredeyse ilahi bir saflık görür öyle bir güzellik ki, zamana bile meydan okuyacak gibidir.
Ressam onun portresini çizer; ama bu tablo, sadece bir resim değil, aşkla karışmış bir büyünün kapısı olur.
Dorian, Lord Henry’nin zarif ama zehirli sözleriyle tanışınca, hayatı değişir.
“Gençlik… sahip olduğun tek hazine,” der Henry. “Bir gün solacak. O yüzden bugünü yaşa, acımasızca.”
Bu sözler, Dorian’ın kalbine bir korku gibi işler. Aynaya bakarken diler:
“Keşke hep böyle kalsam… yaşlansa yaşlansa bu portre yaşlansın.”
Ve dilek kabul olur.
Zaman geçer, sevgiler doğar, kırılır, kaybolur.
Dorian bir aktrise, Sybil Vane’e, âşık olur. Sybil sahnede oynadığı kadar değil, kalpten sevince rol yapamaz hale gelir.
Dorian’ın sevgisini kaybedince de yaşamını kaybeder.
O gece portrede ilk kez bir gölge belirir.
Aşkın masumiyeti ölmüş, yerine suçluluk ve korku doğmuştur.
Yıllar geçtikçe Dorian genç kalır; ama kalbi, portresindeki gözlerde kararıp durur.
Güzelliğiyle büyülerken, içindeki boşluk büyür.
Çünkü hiç yaşlanmamak, hiç sevilmemek kadar soğuktur.
Bir gece, pişmanlığın ağırlığına dayanamayıp bıçağı portreye saplar.
Sabah olduğunda yerde yaşlı, solgun, tanınmaz bir adam yatar.
Duvara asılı portre ise yeniden genç, ışıl ışıl bir Dorian’dır.
Oscar Wilde bu romanla bize şunu fısıldar:
“Gerçek aşk, güzellikte değil; değişmeye, yıpranmaya ve affetmeye razı bir kalpte saklıdır.”
Çünkü ölümsüzlük bile, sevgi olmadan yalnızlığa dönüşür.
Keyifli okumalar dilerim..Roman
Oscar Wilde’ın bu romanı, güzelliğin ve aşkın gölgesinde kaybolan bir ruhun hikâyesidir.
Bir ressamın kalbi, bir genç adamın güzelliğine tutulur.
Basil Hallward, Dorian Gray’in yüzünde neredeyse ilahi bir saflık görür öyle bir güzellik ki, zamana bile meydan okuyacak gibidir.
Ressam onun portresini çizer; ama bu tablo, sadece bir resim değil, aşkla karışmış bir büyünün kapısı olur.
Dorian, Lord Henry’nin zarif ama zehirli sözleriyle tanışınca, hayatı değişir.
“Gençlik… sahip olduğun tek hazine,” der Henry. “Bir gün solacak. O yüzden bugünü yaşa, acımasızca.”
Bu sözler, Dorian’ın kalbine bir korku gibi işler. Aynaya bakarken diler:
“Keşke hep böyle kalsam… yaşlansa yaşlansa bu portre yaşlansın.”
Ve dilek kabul olur.
Zaman geçer, sevgiler doğar, kırılır, kaybolur.
Dorian bir aktrise, Sybil Vane’e, âşık olur. Sybil sahnede oynadığı kadar değil, kalpten sevince rol yapamaz hale gelir.
Dorian’ın sevgisini kaybedince de yaşamını kaybeder.
O gece portrede ilk kez bir gölge belirir.
Aşkın masumiyeti ölmüş, yerine suçluluk ve korku doğmuştur.
Yıllar geçtikçe Dorian genç kalır; ama kalbi, portresindeki gözlerde kararıp durur.
Güzelliğiyle büyülerken, içindeki boşluk büyür.
Çünkü hiç yaşlanmamak, hiç sevilmemek kadar soğuktur.
Bir gece, pişmanlığın ağırlığına dayanamayıp bıçağı portreye saplar.
Sabah olduğunda yerde yaşlı, solgun, tanınmaz bir adam yatar.
Duvara asılı portre ise yeniden genç, ışıl ışıl bir Dorian’dır.
Oscar Wilde bu romanla bize şunu fısıldar:
“Gerçek aşk, güzellikte değil; değişmeye, yıpranmaya ve affetmeye razı bir kalpte saklıdır.”
Çünkü ölümsüzlük bile, sevgi olmadan yalnızlığa dönüşür.
Keyifli okumalar dilerim..·
314 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.