Bu Ülke: Kendini Arayan Bir Vicdanın Hikâyesi
Cemil Meriç’in “Bu Ülke”si, bir kitap değil, bir vicdan sesi gibi okunuyor. Sayfaları çevirdikçe bir düşünürün değil, bir yaralı aydının, bir kendi toprağını anlamaya çalışan insanın nefesini hissediyorsun.
Meriç bu kitapta, sadece fikirlerden değil, yaralardan bahsediyor. “Bu ülke” derken kastettiği şey, sadece Türkiye değil aslında; bölünmüş, kimliğini kaybetme korkusuyla yaşayan bütün zihinler.
Doğu ve Batı arasında sıkışmış, ne tam oraya ne tam buraya ait hisseden bir toplumun aynasını tutuyor bize.
Okurken bazen kızıyorsun ona, bazen içinden “haklı adam” diyorsun. Çünkü o ne tam dindarların safında, ne de batıcıların.
O, hakikati arayan tek bir insanın safında.
Bir yerde şöyle diyor ya: “İdeolojiler düşüncenin zindanıdır.” — İşte bu cümle aslında kitabın kalbidir. Meriç kimsenin sloganına, grubuna, ezberine sığınmıyor.
Onun derdi, “düşünmek”, hem de gerçekten düşünmek.
Kitap boyunca bir yandan Osmanlı’nın mirasını, diğer yandan Batı’nın etkisini sorgularken, asıl aradığı şey “biz kimiz?” sorusunun cevabı.
O kadar içten bir şekilde soruyor ki bu soruyu, insan kendine dönmeden edemiyor:
“Ben kimim, neye inanıyorum, neye karşıyım, hangi düşünce benim?”
“Bu Ülke”, sadece fikir adamları için değil; kendi yerini, yönünü, kimliğini arayan herkes için bir iç yolculuk kitabı.
Okuyunca bilgi artmıyor belki ama uyanıyorsun.
Bir düşünce, bir vicdan, bir sorumluluk duygusu uyandırıyor.
Ve kitabı kapattığında Cemil Meriç’in o derin, biraz öfkeli ama sahici sesi kulağında kalıyor:
> “Bu ülke, kendini arayanların ülkesidir.”
·
92 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.