Nikos Kazancakis’in Zorba romanını okurken farklı duygular arasında gidip geldim. Kitap genel olarak derin anlamlar taşıyor, yaşamı sorgulatıyor ama beni tam anlamıyla içine çekemedi. Zorba karakteri başlangıçta hayranlık uyandırıcıydı: yaşamı cesurca kucaklayan, korkusuz, özgür bir adam… Fakat onun geçmişte yaptıklarıyla ilgili bölümleri okudukça bu hayranlığım biraz sarsıldı. Gençliğinde yaptıkları, onun “yaşama sevinci” kadar etkileyici gelmedi; hatta bazı davranışları beni hayal kırıklığına uğrattı.
Yine de Zorba’nın enerjisi, içtenliği ve yaşam felsefesi kitap boyunca güçlü bir şekilde hissediliyor. O, hayata karşı korkusuz bir duruşun simgesi. Anlatıcı ise Zorba’nın tam tersi — fazla düşünen, duygularını bastıran, teorilere sığınan biri. Bu iki karakterin karşılaşması, bana insanın içinde sürekli bir mücadele olduğunu hatırlattı: yaşamak mı, yoksa düşünmek mi?
Roman bana bazı yerlerde ağır gelse de, bitirdiğimde içimde bir sorgulama bıraktı. Zorba’nın “yaşamak cesaret ister” anlayışı, benim de kendi hayatımı değerlendirmeme neden oldu. Belki her yönüyle sevemedim ama Zorba karakteri sayesinde hayatı biraz daha farklı bir gözle görmeyi öğrendim.
Sonuç olarak Zorba, beni tamamen etkilemese de düşündüren, sorgulatan bir eser oldu. Zorba’nın geçmişi hayal kırıklığı yaratsa da, yaşama tutkusu hâlâ ilham verici. Kitap bana, insanın kusurlarıyla birlikte de öğretici olabileceğini gösterdi. 
Zorba
Zorba
·
154 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.